หนิงเฉินเดิมคิดจะเยาะเย้ยยั่นจัวอิงสักสองสามประโยค แต่พอคำมาถึงปากก็อดกลั้นไว้
เขาพลิกตัวลงจากหลังม้า “ท่านแม่ทัพยั่น รีบลุกขึ้นเถิด!” กล่าวแล้วก็ประคองยั่นจัวอิงขึ้นมาด้วยตนเอง
ใบหน้าของยั่นจัวอิงเต็มไปด้วยความตกตะลึง ทั้งยังไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง และตื่นเต้นอยู่บ้าง
เขาไม่คาดคิดว่าหนิงเฉินจะประคองเขาด้วยตนเอง มอบเกียรติสูงสุดแก่แม่ทัพผู้พ่ายแพ้อย่างเขา
“ท่านอ๋อง กระหม่อมผู้มีความผิด...”
ยังไม่ทันที่ยั่นจัวอิงจะพูดจบ หนิงเฉินก็ตบบ่าเขาเบา ๆ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เอาละ อย่าพูดถึงเรื่องตำหนิตนเองอีกเลย...กองทัพเวยหลงมีไว้เพื่อปกป้องจักรพรรดิ เมื่อก่อนจางเทียนหลุนเป็นผู้กุมอำนาจ การที่ท่านติดตามเขาก็ไม่อาจตำหนิได้ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของท่าน
เปิ่นหวังยังต้องขอบคุณท่านแม่ทัพยั่นที่กลับตัวได้ทัน เปิดประตูเมือง ให้เหล่าทหารต้าเสวียนไม่ต้องเผชิญหน้ากันด้วยอาวุธและเข่นฆ่ากันเอง
ท่านแม่ทัพยั่น เปิ่นหวังขอขอบคุณท่านแทนเหล่าทหารต้าเสวียน!”
หนิงเฉินกล่าวพลางประสานหมัด ตั้งใจจะก้มคำนับ
ยั่นจัวอิงตกใจ รีบประคองหนิงเฉินไว้ “ท่านอ๋อง ทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด นี่เป็นสิ่งที่กระหม่อมผู้มีความผิดสมควรทำอยู่แล้ว”
หนิงเฉินยิ้มพลางตบบ่าเขา “ท่านแม่ทัพยั่นช่างมีคุณธรรมยิ่งนัก ไป ตามเปิ่นหวังเข้าเมือง
หยวนหลง แจ้งกองทัพให้เข้าเมืองทันที”
“รับบัญชา!”
หยวนหลงรับคำสั่งแล้วจากไป
หนิงเฉินพายั่นจัวอิงเข้าเมือง มองเหล่าทหารที่กำลังคุกเข่าคารวะแล้วหัวเราะเสียงดัง “ทุกคนลุกขึ้นเถิด พื้นดินเย็น อย่าคุกเข่าอยู่เลย
ก่อนหน้านี้เปิ่นหวังเคยกล่าวไว้แล้วว่า ผู้ที่ยอมจำนนไม่ฆ่า...บัดนี้เปิ่นหวังขอเสริมอีกประโยค ผู้ที่ยอมจำนนจะไม่ถูกเอาความผิดในอดีต”