คังเสี้ยวกลับหัวเราะหึ ๆ กล่าวว่า “เจ้าบอกว่าพวกเราไม่มีความสัมพันธ์กันหรือ? แล้วไฝแดงใต้ทรวงอกของเจ้า ข้ารู้ได้อย่างไรเล่า?
ยุนเหนียง ยามที่เจ้าลอบมาพบข้า เจ้าเป็นสุขกับข้านักมิใช่หรือ? เหตุใดพอลงจากเตียงแล้วจึงไม่ยอมรับเล่า?”
เขาไม่กลัวที่จะพูดความจริง เพราะจางเทียนหลุนยังต้องพึ่งพาหนานเยว่ของเขา จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าเขาเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว
ยุนเหนียงจ้องคังเสี้ยวด้วยแววตาเย็นเยียบ
นางรู้ดีว่าไอ้ชายต่ำช้าคังเสี้ยวต้องการให้นางตาย
นางเอ่ยทีละคำว่า “คังเสี้ยว เจ้าจะต้องได้รับผลกรรม”
คังเสี้ยวหัวเราะเย็นชา “แต่เจ้าคงไม่มีโอกาสได้เห็นแล้ว”
เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงความเกลียดชังที่ยุนเหนียงมีต่อเขา หากไม่กำจัดนาง ด้วยเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงคนนี้ ไม่แน่ว่าสักวันคนที่ตายอาจเป็นเขาเอง
สีหน้าของจางเทียนหลุนย่ำแย่ถึงขีดสุด
“ใครก็ได้!”
โจวสิ่งรีบก้าวออกมา “กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!”
จางเทียนหลุนชี้ไปที่ยุนเหนียง “ลากหญิงสำส่อนคนนี้ไปประหารเสีย!”
เขาลุ่มหลงในฝีมือของยุนเหนียง แต่พอนึกถึงเรื่องที่นางสวมเขาให้ตน ทั้งยังร่วมมือกับชู้ฆ่าสามี ผู้หญิงเช่นนี้ใครจะกล้าเก็บไว้?
หนิงเฉินพูดถูกแล้ว หากเก็บผู้หญิงคนนี้ไว้ สักวันเขาคงต้องมีชะตากรรมเหมือนจงซือปั่ย
ยุนเหนียงตัวสั่นระริก คุกเข่าลงวิงวอนอย่างทุกข์ทรมาน “ฝ่าบาทโปรดเมตตา ขอฝ่าบาททรงอภัยโทษให้หม่อมฉันด้วย...”
จางเทียนหลุนโบกมือ “ลากออกไป!”
คังเสี้ยวหัวเราะเย็นชา “ยุนเหนียง เลิกดิ้นรนเสียเถิด ผู้ชายคนไหนที่รู้ธาตุแท้ของหญิงใจคอโหดเหี้ยมอย่างเจ้าแล้วยังจะกล้าเก็บเจ้าไว้อีก?”
ยุนเหนียงไม่วิงวอนขอชีวิตอีก นางรู้ดีว่าตนเป็นเพียงของเล่นของบุรุษ เป็นของเล่นที่พร้อมถูกโยนทิ้งได้ทุกเมื่อ