หนิงเฉินเก็บเฟิ่งฉีเจิ้งไว้ตัวหนึ่ง เพื่อช่วยจื่อซูกับเมิ่งเจี้ยนไป๋คิดค้นยาแก้พิษ
เพราะในกลุ่มนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่เขินระฆังเป็น
หนิงเฉินพาหลิวต้าชุน นำทัพห้าพันนาย และทหารหนิงอานอีกสามสิบกว่านาย รุดราตรีมุ่งตรงสู่อำเภอเฟิงโชว
มาถึงราวบ่ายวันรุ่งขึ้น
อำเภอเฟิงโชวประสบภัยพายุหิมะเช่นกัน บ้านเรือนร้างไร้ผู้คนเกือบทั้งอำเภอ
หนิงเฉินให้กองทัพตั้งค่าย ส่วนตนพาหลิวต้าชุนมายังบ้านของหลิวต้าชุน
เรือนมุงสาหร่ายสามหลัง โดนหิมะถล่มพังไปสองหลัง เหลืออีกหลังที่สั่นคลอนเต็มที
ทหารหนิงอานผู้ฝืนตายส่งสาส์นนอนอยู่บนแผ่นไม้ที่ปูด้วยฟาง กายปกคลุมด้วยฟางเช่นเดียวกัน... บาดเจ็บสาหัส หิวหนาวประสานกัน ชีวิตคงเหลืออยู่เพียงเส้นด้าย
หนิงเฉินได้พาแพทย์หลวงมาด้วยโดยเฉพาะ จึงรีบสั่งให้รักษาทันที
ภายใต้การช่วยเหลือของแพทย์หลวง ชีวิตของเขาจึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
"อ๋อง อาการของเขาสาหัสนัก ที่แห่งนี้ขาดแคลนยาและเครื่องไม้เครื่องมือ ต้องรีบส่งกลับแคว้นชิงโจวรักษาโดยพลัน"
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ กำลังจะสั่งคนส่งผู้บาดเจ็บกลับไป ทว่าทหารหนิงอานนั้นกลับรู้สึกตัวเสียก่อน
"อ๋อง... อ๋องผู้พิทักษ์แคว้น..."
เขาพยายามดิ้นรนลุกขึ้น
"อย่าขยับ" หนิงเฉินก้าวเข้าไป "วางใจเถอะ เปิ่นหวังจะส่งเจ้ากลับแคว้นชิงโจวเดี๋ยวนี้ รับรองเจ้าไม่เป็นอันตราย อีกไม่ช้าก็ลุกเต้นกระโดดโลดเต้นได้ดังเดิม"
ทหารหนิงอานทุกนายล้วนเป็นชายชาติทหารหาญเหล็กกล้า หนิงเฉินย่อมเสียดายชีวิตพวกเขายิ่งนัก
"หม่อม... คนต่ำต้อยทำให้อ๋องเสื่อมเสียชื่อเสียง ควรส่งสาส์นถึงมืออ๋องด้วยตนเองแท้ ๆ"