“แล้วเจ้ากับเมิ่งใหญ่ก็ต้องระมัดระวังให้ดี ลูกศิษย์ที่อาละวาดพวกนี้มันไม่ยอมรู้จักแม่แท้พ่อแท้กันนัก”
หนิงเฉินกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
จื่อซูและเมิ่งเจี้ยนไป๋พยักหน้ารับ
หนิงเฉินกำลังจะเอ่ยอะไรต่อ ทหารหนิงอานคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา “กราบทูลอ๋อง ข้างนอกมีผู้หนึ่งขอเข้าเฝ้า อ้างว่ามีเรื่องสำคัญยิ่งที่จะกราบทูลอ๋อง”
หนิงเฉินถามโดยไม่รอช้า “ผู้ใด”
“กราบทูลอ๋อง ดูท่าทางน่าจะเป็นสามัญชนธรรมดา”
หนิงเฉินไตร่ตรองชั่วครู่ ราวกับนึกอะไรได้ จึงเตือนจื่อซูอีกครั้งให้ระวังตัว แล้วรีบรุดออกจากคุกใต้ดิน
ที่โรงมหาศาลของที่ว่าการ หนิงเฉินได้พบกับผู้ที่ขอเข้าเฝ้า
ชายผู้นั้นร่างผอมโซเหลือแต่กระดูก เครื่องนุ่งห่มบางเบา เย็นเจ็บจนหน้าซีดเขียว
ทหารหนิงอานที่มาเบิกความกล่าวว่า “ท่านนี้คืออ๋องผู้พิทักษ์แคว้น”
ชายผู้นั้นรีบคุกเข่าลง “ข้าน้อยสามัญชน ขอโขกศีรษะกราบอ๋อง!”
“ลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องพระราชทานพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่ออีกฝ่ายขอบพระคุณแล้วลุกขึ้น หนิงเฉินจึงจ้องมองสำรวจ “เจ้ามีเรื่องใดจึงมาหาเปิ่นหวัง”
อีกฝ่ายมองหนิงเฉินด้วยแววตาหวาดกลัว “ท่าน...ท่านเป็นอ๋องผู้พิทักษ์แคว้นจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินขบขันจนยิ้มได้ “จริง ในใต้หล้าคงไม่มีผู้ใดกล้าออกอุบายแอบอ้างเป็นเปิ่นหวังหรอก...เจ้ามีเรื่องใดก็ว่ามาตรง ๆ”
อีกฝ่ายลังเลชั่วครู่ จึงชักชายเสื้อขึ้น คลำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วควักกระดาษม้วนหนึ่งฉบับออกมาจากในนั้น
“นายทหารท่านหนึ่งให้ข้าน้อยมา ท่านบอกว่าท่านเป็นทหารหนิงอาน เมื่ออ๋องเห็นแล้วจะเข้าใจเอง และบอกให้ข้าน้อยต้องนำกระดาษฉบับนี้ไปถึงมืออ๋องให้ได้”