มหาเทพมองเหล่าทหารหนิงอานสี่นายอย่างดูหมิ่น “ด้วยพลังแค่พวกเจ้า ยังไม่คู่ควรจะต่อสู้กับเทพผู้นี้กระมัง?”
ทั้งสี่แค้นเคืองจนใบหน้าแดงก่ำ หากในมือมีปืนไฟอยู่บัดนี้ คงกระหน่ำยิงไส้ศึกตัววายนี้ให้ตายคาที่
ทั้งสี่สบตากันครั้งหนึ่ง แล้วพร้อมเพรียงกันลุกขึ้น พุ่งเข้าหามหาเทพอีกครั้ง
พวกเขาได้รับคำสั่งให้ปกป้องเหลียงอานจื้อ ย่อมไม่มีวันทำให้อ๋องผิดหวังได้
มหาเทพหัวเราะเยาะ “อามิตพุทธะ พวกเจ้าก่อบาปไว้มากมายนัก เทพผู้นี้จะส่งพวกเจ้าไปสู่สุขคติแต่โดยดี”
วางปากเมื่อไร ไม้เท้าฌานในมือก็คว้านขึ้นลงราวสายฟ้าผ่า
ปัง!!!
คนหนึ่งถูกไม้เท้าฌานทุบเข้าที่ศีรษะ กระเด็นลอยไปชนกับผนังหินแล้วร่วงลงสู่พื้น ปากพุ่งโลหิตไม่หยุด สั่นเหวี่ยงเพียงไม่กี่ครั้งก็ไร้ลมหายใจ
อีกสามคนเห็นภาพตรงหน้า ตาคือจะแตก
แต่พวกเขามิใช่คู่มือของมหาเทพเลย ต่างถูกไม้เท้าฌานทุบร่วงลงกับพื้น กระดูกหักเส้นเอ็นขาด ลุกขึ้นไม่ไหว
มหาเทพยิ้มอย่างโหดเหี้ยม
เขาจ้องมองเหลียงอานจื้อ “เทพผู้นี้รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ผู้รับใช้ของเจ้าหายไปคนหนึ่ง เจ้ากำลังรอให้เขาไปนำกำลังมาช่วยใช่หรือไม่
ไม่บอกก็ได้ว่า ผู้รับใช้คนนั้นของเจ้าถูกพวกลูกน้องของเทพผู้นี้ไล่ตาม ร่วงลงหน้าผาน้ำตกไปแล้ว ไปเกิดในสุขคติเสียแล้วกระมัง!”
ผู้รับใช้ที่มหาเทพกล่าวถึงว่าตกหน้าผา ก็คือทหารหนิงอานผู้อาสาส่งสาส์นด้วยชีวิตนั่นเอง
เขาเป็นจริงตกหน้าผา แต่ไม่ได้ตาย เพียงแต่ขาหักข้างหนึ่ง บาดเจ็บตามตัวไม่น้อย แต่ด้วยเจตจำนงอันแก่กล้า ก็ยังนำข่าวสารออกไปได้