“ใครน่ะ! ออกมา!”
ขณะที่หนิงเฉินกำลังพูดคุยกับพันอวี่เฉิง เสียงด่าของทหารหนิงอานก็ดังขึ้นจากไม่ไกลนัก
“อ๋องเยอะ พบโพรงดินหนึ่งแห่ง ข้างในมีคนซ่อนอยู่!”
ทหารหนิงอานคนหนึ่งวิ่งมารายงาน
หนิงเฉินเดินไปดู
ไม่ไกลนั้นมีโพรงดินบนพื้น ปากโพรงถูกปกปิดไว้เป็นอย่างดี แต่ก็ยังถูกทหารหนิงอานที่ออกค้นหาพบเข้า
ปากโพรงเปิดออกแล้ว ทหารหนิงอานถือปืนไฟล้อมปากโพรงเอาไว้
หนิงเฉินเดินเข้าไปอย่างระวังตัว ก้มมองลงไป โพรงนี้เป็นรูปตัว ‘แอล’ คือขุดลงไปตรง ๆ ก่อน แล้วจึงขุดมุดไปด้านข้าง... ด้านในมืดสนิท มองเห็นอะไรไม่ชัด
หนิงเฉินถอยหลังสองก้าวแล้วถามว่า “แน่ใจหรือว่าข้างในมีคน?”
“รายงานอ๋องเยอะ คนต่ำต้อยเห็นเท้าหนึ่งข้างถอยเข้าไปหลบมิดในเงามืด”
ทหารหนิงอานคนหนึ่งกล่าว
หนิงเฉินพยักหน้าเล็กน้อย จ้องมองลงไปในโพรงแล้วเอ่ยว่า “เจ้าจะออกมาเอง หรือจะให้ข้าบังคับให้ออกมา?”
ด้านในไม่มีเสียงตอบกลับ
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ “เมื่อเจ้าไม่ยอมออกมาเช่นนั้น ก็อยู่ในนั้นไปตลอดกาลเถิด... มาใครก็ได้ เติมโพรงนี้ให้ข้า”
“รับบัญชา!”
ทหารหนิงอานรับคำสั่ง กำลังจะถมปากโพรงฝังคนข้างในทั้งเป็น
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากในโพรง “อย่า... ข้าจะออกเอง ข้าจะออกเดี๋ยวนี้!”
พร้อมกับเสียงพูด ร่างผอมบางคนหนึ่งก็สี่ขาคลานออกมาจากหลุมดิน
ทันทีที่อีกฝ่ายโผล่ตัวออกมาเพียงครึ่งตัว ดาบม้าของเฟิ่งฉีเจิ้งก็แนบเข้าที่คอของเขาแล้ว
ทหารหนิงอานสองนายเดินเข้าไปลากเขาออกมา แล้วมัดมือไพล่หลัง รัดขาแน่น
หนิงเฉินถลึกตามองอีกฝ่าย ชายผู้นี้ร่างเตี้ย มีดีไม่มีสวย ตัวเปื้อนฝุ่นทั้งที