แดดเที่ยงร้อนแรง สรรพสิ่งต่างเกียจคร้าน
วันนี้ กองทัพหนิงอานบวกกับกำลังพลห้าหมื่นที่ฉียวนจงนำมา ได้เดินทางมาถึงหุบเขาเซียนหลง
หุบเขาเซียนหลงด้านหนึ่งเป็นหน้าผาสูงชัน อีกด้านเป็นลาดเขาชัน เป็นที่ซุ่มซ่อนกำลังทหารได้ง่าย
แม้หนิงเฉินจะให้หยวนหลงจัดทหารสอดแนมออกสำรวจตลอดเวลา แต่ในใจก็ยังไม่วางใจนัก
เขาจึงมีคำสั่งให้กองทัพพักพลอยู่กับที่
จากนั้น หนิงเฉินส่งทหารสอดแนมออกไปจำนวนมากเพื่อสำรวจอย่างพิถีพิถัน
ภายในเต็นท์นายทหาร หนิงเฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเตี้ย ก้มหน้าจ้องแผนที่
ผ่าหุบเขาเซียนหลงไปทางขวา บนลาดเขามีป่าหินประหลาด มียอดหินและก้อนหินเรียงรางนานาเรือน... ถ้าเขาต้องการลอบโจมตี ย่อมจะซุ่มกองทหารไว้ในป่าหินนี้ เมื่อกองทัพเดินผ่านมาถึง ก็จะกลิ้งก้อนหินและท่อนไม้ลงมา
ทางเดินในหุบเขาเซียนหลงไม่กว้างนัก เมื่อก้อนหินและท่อนไม้กลิ้งลงมาจากด้านบน ก็ไม่มีทางหลบหลีกเลย
หนิงเฉินจึงไม่กล้าผจญภัยเดินทัพผ่าหุบเขาเซียนหลงโดยง่าย เพราะหากถูกลอบโจมตี ย่อมบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน
พันอวี่เฉิงเดินเข้ามา เห็นหนิงเฉินจ้องแผนที่อยู่ในห้วงคิด จึงไม่กล้ารบกวน
หนิงเฉินเงยหน้าจากแผนที่ มองไปยังเขา "แก่พัน มีเรื่องอะไร"
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า "ทหารสอดแนมรายงานว่าทุกอย่างปลอดภัย ไม่พบทหารศัตรูลาดเลย"
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจรู้สึกอย่างคลุมเครือว่าไม่อาจไว้วางใจได้!
หุบเขาเซียนหลงเป็นสถานที่เหมาะแก่การลอบโจมตี ซีเหลียงจะปล่อยโอกาสดีเช่นนี้ให้ผ่านไปง่าย ๆ หรือ
"แก่พัน ให้ทหารสอดแนมออกไปสำรวจอีกครั้ง"
"รับทราบ!"
พันอวี่เฉิงหันหลังออกไป
หนิงเฉินลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงเดินตามออกจากเต็นท์ไปด้วย
เขาขี่มือสู่ชานเมืองนอกแนวกองทัพ
พระอาทิตย์ตกดินสีราวเลือด
หนิงเฉินมองไปยังทางเข้าหุบเขาเซียนหลงในระยะไกล รู้สึกได้ว่ามันเหมือนสัตว์ร้ายยักษ์เปิดปากกว้างรอคอยเหยื่อ