ผู้อาวุโสใหญ่ก้มคำนับ กล่าวว่า “ที่สามัญชนวินิจฉัยเช่นนี้ เพราะตอนนั้นอ๋องถูกวางยาเสือหมาป่า”
กู่หยินหยางมีความหมายตามชื่อ แบ่งเป็นหมอกู่หยินกับกู่หยาง... หมอกู่หยินมีความเย็นเยียบอย่างยิ่ง ปกติจะอยู่ในสภาพคล้ายตาย เมื่อเข้าสู่ร่างมนุษย์แล้ว มีเพียงยามที่เลือดลมพลุ่งพล่านเท่านั้นจึงจะถูกปลุกให้ตื่น
ส่วนยาเสือหมาป่าทำให้เลือดลมพลุ่งพล่าน ปรารถนาร้อนรุ่มไปทั้งกาย... ด้วยเหตุนี้จึงปลุกหมอกู่หยินให้ตื่นขึ้นได้”
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง หนิงเฉินจึงเข้าใจเสียทีว่า เหตุใดคนผู้นั้นถึงให้เขากินยาเสือหมาป่า
เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายปรารถนาในตัวเขา ไม่คาดคิดว่าทำไปเพื่อปลุกกู่ในร่าง
เฟิ่งฉีเจิ้งเกาศีรษะอย่างหงุดหงิด “พูดเสียยืดยาว สรุปแล้วเจ้าช่วยถอนกู่ในร่างเขาได้หรือไม่”
ผู้อาวุโสใหญ่ส่ายหน้า “หากเป็นกู่ทั่วไป ข้ายังพอทำได้ แต่กู่หยินหยางนั้น ข้าไม่มีหนทางเลย”
เซียวเยี้ยนซีรีบถาม “ผู้อาวุโสใหญ่ แล้วท่านรู้หรือไม่ว่ามีผู้ใดถอนกู่หยินหยางได้”
ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวว่า “เท่าที่ข้าทราบ มีอยู่สองคนที่น่าจะทำได้...”
เฟิ่งฉีเจิ้งร้องเร่ง “รีบพูดมาเถิด สองคนนั้นเป็นใคร”
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า “เจ้าอย่าเพิ่งสอดปาก ให้ผู้อาวุโสใหญ่พูดให้จบก่อน”
ผู้อาวุโสใหญ่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ผู้ที่ถอนกู่หยินหยางได้ คนหนึ่งคือเซียนยา ชางหลู่ น่าเสียดายที่เขาสิ้นไปแล้ว แต่แม่นางจื่อซู ศิษย์ผู้สืบทอดวิชาโดยตรงของเขา ก็น่าจะทำได้เช่นกัน การตามหาแม่นางจื่อซูคงไม่ยากเกินไปสำหรับอ๋องกระมัง
อีกคนคือมหาปุโรหิตแห่งแคว้นอู่ หากเชิญนางมาลงมือได้ ก็น่าจะถอนกู่หยินหยางได้”