หนิงเฉินเดินหาตั้งวงก็หาเบาะแสอันใดที่ใช้ประโยชน์ได้ไม่พบ
เขาจึงมุ่งไปยังหน่วยที่หก
"เมิ่งเฒ่า ยามเฝ้างานยังกล้าแอบดื่มสุราอีกเรอะ"
หนิงเฉินมองเมิ่งเจี้ยนไป๋ที่ใบหน้าแดงก่ำแล้วเอ่ยพร้อมยิ้ม
เมิ่งเจี้ยนไป๋รีบประสานมือคำนับ
"อ๋องทรงเข้าใจผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมิได้แอบดื่มสุรา หากแต่เพิ่งคลุกเคล้ายาตามตำราโบราณหนึ่งหนึ่งตัวอย่างเพื่อทดลอง...ยานี้ใช้รักษาอาการไอ แต่คงเป็นเพราะกระหม่อมผิดสัดส่วนยา จึงเกิดฤทธิ์เร้ากิเลสขึ้นมา"
"อืม" หนิงเฉินมองเขาด้วยสีหน้าประหลาด "จะให้ข้าพาไปยังสำนักเจียวฟางหรือไม่"
"มิต้อง มิต้อง...กระหม่อมกินเพียงเล็กน้อย ข่มใจได้"
เมิ่งเจี้ยนไป๋เปลี่ยนเรื่อง "อ๋องมีธุระอันใดกับกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ"
หนิงเฉินพยักหน้า "เมิ่งเฒ่า ข้ามีความประสงค์จะถาม...มีวิธีใดจะแปลงคนหนึ่งให้กลายเป็นอีกคนหนึ่งหรือไม่"
เมิ่งเจี้ยนไป๋แปลกใจ "ความหมายว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ"
หนิงเฉินคิดครู่แล้วว่า "เช่น แปลงข้าให้กลายเป็นเจ้า ให้ใบหน้าเหมือนเจ้าทั้งองค์ แต่นิสัยยังคงเดิม"
เมิ่งเจี้ยนไป๋ยิ้ม "ย่อมมีพ่ะย่ะค่ะ วิชาปลอมแปลงใบหน้า"
หนิงเฉินส่ายหน้า "มิใช่วิชาปลอมแปลงใบหน้า...วิชานั้นแม้เล่ห์เหลี่ยมสูงเพียงใด ก็ไม่อาจลอกใบหน้าของผู้อื่นได้เหมือนจริงทั้งองค์"
เมิ่งเจี้ยนไป๋ไตร่ตรองชั่วครู่ "ถ่านนั้นก็คงเป็นวิชาแปลงใบหน้าเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ"
"วิชาแปลงใบหน้าหรือ"
เมิ่งเจี้ยนไป๋กล่าว "คือการใช้มีดผ่าตัดแต่งแต้มใบหน้า ขูดกระดูก...ย่อมสามารถแปลงคนหนึ่งให้กลายเป็นอีกคนหนึ่งได้"
"แต่วิชาแปลงใบหน้าก็มิได้ไร้ข้อจำกัด เช่น หากจะแปลงองค์อ๋องให้กลายเป็นกระหม่อม ส่วนสูงรูปร่างของทั้งสอง โครงหน้ากระดูกต้องใกล้เคียงกัน อย่างน้อยใบหน้าก็ต้องคล้ายกันสักหน่อย"