ติงเชียนหน้าตาเต็มไปด้วยความขวัญอ่อน สั่นเสียงกล่าวว่า “ข้าน้อย...ข้าน้อยจะพูด จะเล่าให้หมดทุกอย่าง”
“เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าน้อยเอง เขาเป็นคนสั่งให้ข้าน้อยยกเงินก้อนใหญ่ซื้อติดสินบนหลี่กุ้ย หวังป๋อ และคนอื่น ๆ เพื่อกลั่นแกล้งทำลายคุณูปการขององค์อ๋อง”
คิ้วหนิงเฉินขมวดขึ้นเล็กน้อย “ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าคือผู้ใด”
“พ่อบ้านแห่งตำหนักแม่ทัพใหญ่ ชื่อหลี่เทียนฟู่”
หนิงเฉินกับเกิงจิงสบตากันครู่หนึ่ง ผู้ชักใยเบื้องหลังคดีนี้เป็นแม่ทัพใหญ่จริง ๆ ดังที่คาด
“เกิงจิงเอ๋ย เจ้าจงไปที่ตำหนักแม่ทัพใหญ่ด้วยตนเองเพื่อจับตัวคนมา”
เกิงจิงไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว พยักหน้ารับ แล้วหันหลังรีบรุดออกไปทันที
หนิงเฉินมองติงเชียน แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “เล่าต่อ”
ติงเชียนตัวสั่นงันงก “ที่ข้าน้อยรู้ก็มีเพียงเท่านี้”
หน้าหนิงเฉินมืดลม่านทันที “ดูเหมือนเจ้าคงไม่เห็นแก่นิ้วที่เหลือของตัวเองแล้วสินะ”
ติงเชียนตกใจจนหน้าซีด เหงื่อเย็นไหลพรั่ง
“โปรดไว้ชีวิตพ่ะย่ะค่ะ โปรดไว้ชีวิตพ่ะย่ะค่ะ... ลูกพี่ลูกน้องของข้าน้อยเพียงสั่งให้หาคนมั่นใจสักสองสามคนมาทำลายเกียรติภูมิขององค์อ๋องเท่านั้น นอกจากนี้ข้าน้อยไม่รู้จริง ๆ”
หนิงเฉินกล่าวเสียงหนาว “เช่นนั้นก็เล่ามาซิว่าเหตุใดเจ้าจึงไปปรากฏตัวหน้าห้องยา”
ติงเชียนสั่นเสียงตอบ “ลูกพี่ลูกน้องสั่งให้ข้าน้อยจับตาดูหญิงชื่อจื่อซูคนหนึ่ง ให้แน่ใจว่าทุกวันนางเดินทางไปมาระหว่างห้องยากับตำหนักอ๋องเส้นทางใด”
แววตาหนิงเฉินมืดลง “แล้วไง”
ติงเชียนส่ายหน้า “ข้าน้อยรับหน้าที่เพียงจับตาดูเท่านั้น ที่เหลือก็ไม่รู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
คิ้วหนิงเฉินขมวดเล็กน้อย ดูเหมือนติงเชียนคนนี้เป็นเพียงโจรระดับเล็ก ๆ บุคคลสำคัญคือหลี่เทียนฟู่คนนี้ต่างหาก