สองวันต่อมา ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเร่งรัดเงียบ ๆ อยู่เบื้องหลัง
สองวันให้หลัง ยามเช้า
นอกประตูเมืองฝั่งตะวันออก ธงรบโบกสะบัด ทัพใหญ่หนึ่งแสนห้าหมื่นนายแผ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ประหนึ่งมังกรเทพที่เห็นแต่หัวแต่ไม่เห็นหาง
หนิงเฉินกำลังจะนำทัพออกศึก
แน่นอนว่า การนำทัพออกศึกของเขาเป็นเพียงการแสดงให้สายตรวจที่ซุ่มอยู่ในเงามืดดูเท่านั้น
เมื่อทัพใหญ่ตั้งค่ายพักแรมและถึงเวลาพักผ่อน เขาก็จะจากไป กลับเมืองหลวง... พอตกกลางคืนจึงนำทัพหนิงอานมุ่งหน้าตรงสู่ภาคใต้
ฮ่องเต้เสวียนและฮ่องเต้นางนำเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ออกมาส่งนอกเมือง
ฮ่องเต้เสวียนมีสีหน้าอาลัยอาวรณ์ “เจ้าหนูตัวดี ต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าลืมเรื่องที่รับปากเราไว้ล่ะ”
หนิงเฉินพยักหน้า “พระบิดาวางพระทัย ข้าน้อยไม่ลืมแน่ พระบิดาก็ทรงดูแลพระองค์ด้วย รอข้าน้อยกลับมานะพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้นางเต็มไปด้วยความอยากรู้ “เจ้าไปรับปากอะไรกับพระบิดาหรือ มีเรื่องอะไรปิดบังเราอยู่หรือไม่”
หนิงเฉินโน้มเข้าไปใกล้ข้างหูนาง กระซิบเสียงเบา “ข้ารับปากพระบิดาว่า คราวนี้เมื่อมีชัยกลับมา จะทำให้ท้องของเจ้าโตขึ้นมา”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของฮ่องเต้นางแดงวาบ นางถลึงตาใส่หนิงเฉินอย่างไม่พอใจ เจ้าคนเลว พูดจาหยาบคายเกินไปแล้ว... โชคดีที่ไม่มีใครได้ยิน
หนิงเฉินหัวเราะคิกคัก สายตาหันไปหยุดอยู่ที่ขันทีใหญ่ฉวน “แก่ฉวน ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ดูแลพระบิดาให้ดี แล้วก็ดูแลตัวเองด้วย... วันดี ๆ ของพวกเรายังรออยู่ข้างหน้า”
ขันทีใหญ่ฉวนยิ้มหน้าบาน “แค่มีวาจาของท่านอ๋อง ชีวิตของกระหม่อมก็มีสิ่งให้ตั้งตารอแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ท่านอ๋องวางพระทัย กระหม่อมจะดูแลไท่ซ่างหวงให้ดีแน่นอน
สนามรบอันตราย ท่านอ๋องก็ต้องดูแลพระองค์เองด้วยพ่ะย่ะค่ะ”