ทหารองครักษ์นับร้อยรุดเข้ามาควบคุมสถานการณ์
เหล่าขุนนางต่างตกใจกลัว ใจยังคงสั่นคลอน
สีหน้าของฮ่องเต้เสวียนบูดเบี้ยวยิ่งกว่าอะไร
นางระบำเพียงคนเดียว ก็หมุนงานเลี้ยงวันคล้ายวันพระราชสมภพให้เละเทะมาแล้วทั้งงาน
แทบจะเปลี่ยนวันคล้ายวันพระราชสมภพของฮ่องเต้เสวียนให้กลายเป็นวันสวรรคตะ
นางระบำพุ่งตัวชนลงบนคมดาบจนสิ้นใจ เลือดสดชอุ่นไหลนองไปทั่วพื้น กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายไปในอากาศ
แม้ฮ่องเต้เสวียนจะไม่เป็นอันตราย แต่งานเลี้ยงพระชนมพรรษากลับเป็นเลือด ใครอยู่ตรงนั้นจะไม่ขวัญหนีดีฟอกหรือ
“พระบิดา ทรงทรพิษเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”
องค์รัชทายาทหน้าซีดขาวดวล แววตาเต็มไปด้วยความทรมาน
ฝีมือของนางระบำคนนี้แท้จริงร้ายกาจ กระบองผ้าใบที่ถือต่อยมีแรงหนักหน่วง สามารถทุบโต๊ะให้แหลกลาญได้โดยง่าย
องค์รัชทายาทโดนกระบองผ้าใบสะกิดหนึ่งครั้ง แม้โต๊ะจะรับแรงส่วนใหญ่ไว้แล้วก็ตาม แต่ยังปวดแสบปวดร้อนจนทนไม่ได้
“เร็ว เรียกแพทย์หลวงมาเดี๋ยวนี้!”
น้ำเสียงของฮ่องเต้เสวียนต่ำลึก แฝงไว้ซึ่งพายุที่มิอาจคาดเดา
“ดีนัก ดีเหลือเกิน... เจ้าทั้งหลายจึงทนข้าได้ยังงี้หรือ ข้าได้ทำกรรมอะไรอันหนักหนาจนทำให้สวรรค์โกรธกริ้ว ถึงได้ลอบสังหารข้ากันมาเป็นระยะ ๆ นักหรือ”
ฮ่องเต้เสวียนโกรธเกรี้ยว แต่ที่ลึกกว่านั้นคือความเศร้าโศก
พระองค์รู้ว่าตนไม่ใช่ฮ่องเต้ที่สมบูรณ์แบบ รู้ว่าตนระมัดระวังเกินไป ขาดความก้าวร้าว
แต่สิ่งเหล่านี้ผิดตรงไหน
พระองค์เพียงปรารถนาให้ราษฎรอิ่มท้องอุ่นกาย อยู่เย็นเป็นสุขเท่านั้น
เหตุที่พระองค์ไม่ประสงค์จะยกทัพ เพราะสงครามย่อมลำบากที่สุดกับราษฎร
โดยรวมทั้งหมดนี้ ในสายตาของเหล่าคนเหล่านี้กลับกลายเป็นความอ่อนแอที่ถูกข่มเหงได้ง่ายหรือ
“ฝ่าบาทโปรดทรงพระทั่ว กระหม่อมทั้งหลายมีความผิดถึงตาย กระหม่อมทั้งหลายมีมลทิน!”