ทางเหนือของเมืองเฟิ่งเทียน ค่ายเป่ยต้าอิ๋ง
ควันไฟยังไม่จางหาย
หวังอี่เจ๋อยืนอยู่หน้าประตูค่าย ข้างเท้ามีศพที่ยังไม่ได้ขนย้ายนอนเกลื่อน เลือดของผีปีศาจกับทหารกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือปะปนกันจนดินเยือกแข็งดำคล้ำ
ปืนกล่องในมือเขายังมีควันจางลอยออกมา ใบหน้าถูกสะเก็ดระเบิดบาดเป็นแผล เลือดไหลเปื้อนครึ่งหน้า แต่เขาก็ไม่มีเวลามาใส่ใจเช็ด
กรมทหารที่ 16 เพิ่งถูกตีถอยกลับไปเมื่อครู่นี้ ผีปีศาจทิ้งศพคนกับม้ากว่าสามร้อยร่างไว้นอกค่ายเป่ยต้าอิ๋ง แล้วถอยร่นกลับไปทางทุ่งข้าวฟ่างทางเหนืออย่างหมดรูป
แต่หวังอี่เจ๋อรู้ว่า นี่เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
ผีปีศาจยังไม่ถอยไปไกล เพียงแค่ซุ่มอยู่ทางเหนือห่างออกไปไม่กี่ลี้ พร้อมจะโถมกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้
"นายพล!"
เจ้าเจิ้นฟานวิ่งพรวดเข้ามาจากประตู เสียงของเขาไม่อาจเก็บความตื่นเต้นไว้ได้
"ชัยชนะใหญ่ที่เฟิ่งเทียน! ท่านรองนำคนไปจัดการเอง!"
"ผีปีศาจสองกรมโดนเราตีจนย่อยยับ นอกเมืองศพเกลื่อนเต็มพื้น น้ำในแม่น้ำหุนแดงฉานไปหมด!"
"ยังตัดหัวชาวญี่ปุ่นโพ้นทะเลไปอีกกว่าพันหัว!"
หวังอี่เจ๋อหันขวับกลับมา ดวงตาเบิกกว้าง
"จริงหรือ?!"
"จริง! พึ่งได้รับโทรเลขจากท่านแม่ทัพหลิว จริงแท้แน่นอน!"
เจ้าเจิ้นฟานยิงฟันยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองจากคราบดินปืน "ค่ายเป่ยต้าอิ๋งของเรายิงนัดแรก ฝั่งเฟิ่งเทียนก็ตีได้ชัยชนะใหญ่! ศึกนี้ ให้อ้ายผีน้อยได้กินน้ำร้อนสักถ้วย!"
พวกทหารรอบข้างก็ได้ยิน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้าพากันคลี่ยิ้มออกมา
หวังอี่เจ๋อหัวเราะลั่นอย่างสะใจ หัวเราะจนเลือดจากแผลบนหน้าซึมออกมา แต่เขาก็ไม่รู้สึกตัวเลย
เขาตบบ่าเจ้าเจิ้นฟาน อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอดันตีบตันราวกับมีสำลียัดไว้ กว่าจะพูดออกมาได้ก็อัดอั้นอยู่พักใหญ่
"ดี ดีมาก"
"ท่านรอง...ท่านรองกล้าตีมากกว่าท่านแม่ทัพน้อย"
ทันใดนั้น นอกประตูค่ายก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังสนั่น
นายทหารส่งสารคนหนึ่งควบม้าฝีเท้าจัดตรงเข้ามาในค่ายเป่ยต้าอิ๋ง ลงจากม้า วิ่งมาหยุดตรงหน้าหวังอี่เจ๋อ ยื่นคำสั่งด้วยสองมือ
"นายพลหวัง! กองบัญชาการเฟิ่งเทียนสั่งด่วน! ให้ท่านกลับไปเฟิ่งเทียนเข้าประชุมทหารฉุกเฉินเดี๋ยวนี้!"