เดือนเจ็ดปีนี้ ที่ว่านเป่าซาน ฉางชุน ชาวนาเกาหลีสองร้อยกว่าคน โดยการสนับสนุนของจักรวรรดิ เข้ายึดที่ทำกินของชาวนาพวกจีนท้องถิ่น
ชาวนาพวกจีนไม่ยอม ทั้งสองฝ่ายจึงปะทะกัน
ตำรวจทหารจักรวรรดิเข้าแทรกแซงทันที เปิดฉากยิงชาวนาพวกจีนบาดเจ็บหลายร้อยคน จับกุมอีกหลายสิบ
เรื่องลุกลามใหญ่โต ชาวพวกจีนทั่วแมนจูเรียเดือดเป็นไฟ กระแสต่อต้านญี่ปุ่นพุ่งถึงขีดสุด
"ตอนนั้นจางเสวียเหลียงทำอะไรอยู่? เขาฟังงิ้วที่เป่ยผิง"
"ผู้ใต้บังคับบัญชาขอให้เขาเสริมทัพไปฉางชุน เขาผลัดวันประกันพรุ่งไม่กล้าขยับ"
"สุดท้ายชาวนาพวกจีนถือจอบเดินเข้าประจันหน้ากับตำรวจทหารของเราเอง แล้วถูกปืนกลกวาดล้มระเนระนาด"
"จางเสวียเหลียงไม่กล้าแม้แต่จะผายลมสักแอะ"
รอยยิ้มเยาะบนหน้าคานายะ ฮันโซยิ่งลึกล้ำ "คนที่เห็นพวกเดียวกับตัวถูกเข่นฆ่าแล้วยังไม่กล้าปริปาก เจ้ายังหวังให้มันเอาชีวิตมาแลกกับจักรวรรดิอีกหรือ?"
"มินามิ จิโร ท่านประเมินเขาสูงเกินไปแล้วหรือเปล่า?"
ยามากาตะ โมโตะลุกจากที่นั่ง เดินไปหน้าแผนที่ ยืนเคียงข้างมินามิ จิโร
"เสนาธิการคานายะพูดถูก"
"ฝ่ายข่าวกรองของจักรวรรดิเคยประเมินจางเสวียเหลียงอย่างครอบคลุมแล้ว ลักษณะนิสัยของคนผู้นี้สุดโต่งมาก"