นอกเมืองเหลียวหยาง บนทุ่งกว้าง
ชายคนหนึ่งดึงผ้าม่านออก ดวงตาของเขาถูกบางสิ่งบางอย่างบาด
แสงสว่างวาบมาจากทุกทิศทาง ไหลบ่าเข้ามาเหมือนน้ำทะเล ท่วมทุ่งกว้างทั้งหมด
ลำแสงเหล่านั้นสว่างจ้าเสียดแทง อุณหภูมิสีเย็นเฉียบเหมือนคมมีด สาดขึ้นจากพื้นเฉียงๆ ฉีกความมืดมิดของกลางคืนออกเป็นเสี่ยงๆ
รูม่านตาของเขาหดตัวอย่างรุนแรง ยกมือขึ้นบังโดยสัญชาตญาณ แต่ลำแสงก็สอดเข้ามาผ่านช่องนิ้ว ทำให้เขาน้ำตาไหลพราก
“บาคายาโร่!”
“เ...เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงของชายคนนั้นเปลี่ยนไป ความเย่อหยิ่งบนใบหน้าหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกสุดขีด
“ที่แท้เกิดอะไรขึ้น?!”
ไม่มีใครตอบเขา
“ตูมๆๆ!”
“ตูมๆๆ!”
เสียงระเบิดดังกระชั้นนอกตัวรถ แต่ในช่องว่างระหว่างระเบิด เขาเหมือนได้ยินเสียงเครื่องยนต์
เสียงคำรามทุ้มต่ำของเครื่องยนต์ดีเซล หนาแน่นเหมือนฟ้าร้องก่อนฝนตกใหญ่ ดังมาจากความมืดหลังลำแสง
ขบวนรถไฟทั้งขบวนราวกับถูกใส่เข้าไปในลำโพงขนาดยักษ์ รอบด้านมีแต่เสียงคำรามของเครื่องยนต์
ในขณะนั้นเอง ประตูหน้าของตู้โดยสารก็ถูกกระแทกจากด้านนอกอย่างแรง
ร่างคนหนึ่งร่วงเข้ามา เกือบจะคลานเข้าด้วยมือและเท้า
ผู้ที่เข้ามาคือพันตรีฮอนดะ โนบุเอะ ผู้บังคับกองพันที่สาม กรมทหารที่สิบเจ็ด เครื่องแบบขาดเป็นรอยหลายแห่ง อินทรธนูข้างขวาหายไปไหนไม่รู้ ใบหน้าเปื้อนเขม่าดำและเลือดปนกัน
ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
“ท่านผู้บัญชาการ!”
เสียงของฮอนดะ โนบุเอะแหบแห้ง เขาคลานไปสองก้าว เข่าอ่อนทรุดลงไปอีกครั้ง “พวกเราถูกล้อม!”
“รอบด้านมีแต่ข้าศึก! ทั่วทุ่งมีรถถังเต็มไปหมด! มีแสงไฟเต็มไปหมด! ทหารยามของเราถูก...”
“บากะ!”
“เป็นไปไม่ได้!”
ฮนโจ ชิเงรุตบโต๊ะอย่างแรง ดวงตาถลนจนแทบแตก ลูกตาปรากฏเส้นเลือดแดง เส้นเอ็นที่คอโปนขึ้นมาเป็นท่อนๆ
“รถถังของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ที่เฟิ่งเฉิง! กองยานเกราะของจางเสวียหมิง เมื่อวานยังอยู่ที่เมืองเป่าซานทางใต้ของเฟิ่งเฉิง เผชิญหน้ากับกองพลที่สิบเก้า!”
“ที่นี่จะมีรถถังได้อย่างไร?”
“บอกฉันสิ รถถังของพวกเขาร่วงลงมาจากฟ้าหรือไง?!”
“ผมไม่รู้!”
เสียงของฮอนดะ โนบุเอะมีน้ำตาคลอ “ผมไม่รู้! ท่านผู้บัญชาการ! ผมไม่รู้จริงๆ!”