"หวี่ง ๆ ๆ!"
"หวี่ง ๆ ๆ!"
รถถังที-34 จำนวนสี่ร้อยห้าสิบคัน เรียงแถวเป็นขบวนรูปสามเหลี่ยมโจมตีที่กว้างถึงแปดกิโลเมตร พร้อมกันเร่งความเร็วบนทุ่งราบนอกเมืองเหลียวหยาง
เสียงเครื่องยนต์ดีเซลวีทเวลฟ์หลายร้อยเครื่องดังสนั่นรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ดั่งเสียงฟ้าร้องอู้อี้ที่ก้องมาจากใต้พิภพ
กำแพงแสงกำลังเคลื่อนที่
ไฟสูงและไฟต่ำของรถถังทั้งสี่ร้อยห้าสิบคันถูกเปิดจนหมด รวมกันเป็นสายธารแสงที่กว้างแปดกิโลเมตร ไม่อาจต้านทานได้
ลำแสงสีขาวสว่างจ้าแทงทะลุความมืดมิด ทะลุควันปืน ทะลุเข้าตาของพวกไอ้ญี่ปุ่นที่พยายามลืมตาให้กว้างสุดชีวิต ตรงดิ่งเข้าไปในเส้นประสาทที่เปราะบางที่สุดในลูกตาของพวกมัน
ราวกับดวงตาของเทพมรณะหลายร้อยดวงเบิกขึ้นพร้อมกัน จ้องมองมนุษย์จิ๋วเหล่านี้บนสถานีรถไฟอย่างเย็นชา
มิยะเกะ มิสึฮารุยืนอยู่บนชานชาลา มือทั้งสองข้างกำปืนพกนัมบุแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนเป็นเส้น ๆ
รองเท้าบูตทหารของเขาเหยียบอยู่บนเศษหิน ใต้ฝ่าเท้ารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จากพื้นดิน สั่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปจนถึงกระหม่อม ทำให้หนังหัวเขาชาไปหมด
กำแพงแสงใกล้เข้ามาทุกที เขามองเห็นโครงร่างของสัตว์เหล็กกล้ายักษ์เหล่านั้นได้อย่างชัดเจนแล้ว
แผ่นเกราะลาดเอียงขนาดใหญ่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายสีเขียวเข้มเย็นเยียบ กระบอกปืนใหญ่หนาเตอะชี้ตรงมาที่กลางหน้าผากของเขา ดุจนิ้วชี้ของเทพมรณะ
ขนาดของรถถังเหล่านั้น ใหญ่กว่ารถถังญี่ปุ่นทุกแบบที่เขาเคยเห็นมา รถถังเบารุ่นไนน์เซเว่นเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกมัน ดูไปแล้วก็เหมือนสุนัขชิบะที่ยืนอยู่ต่อหน้าเสือโคร่ง ไร้ซึ่งสิทธิ์จะเทียบเคียงด้วยซ้ำ
"ทนไว้!"
มิยะเกะ มิสึฮารุหันหลังไปตะโกนใส่เหล่าทหารที่อยู่ข้างหลัง เสียงแหลมก้อง
"กองหนุนจะมาแล้ว! กองพลน้อยที่สี่กำลังเดินทางมาแล้ว!"
"แค่ทนอีกครึ่งชั่วโมง... ไม่สิ ยี่สิบนาที!"