"ปัง ๆ ๆ ๆ!"
"ปัง ๆ ๆ ๆ!"
เสียงปืนดังสะท้อนไปทั่วทุ่งกว้าง ประหนึ่งระฆังมรณะจากนรก
ปากกระบอกปืนกลหนักพ่นเปลวไฟยาวครึ่งเมตร ฉีกความมืดยามราตรีเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เชลยผีปีศาจที่ยอมจำนนล้มระเนระนาดราวกับต้นข้าวที่ถูกเคียวเกี่ยว
พลังงานมหาศาลของกระสุนทำให้ร่างกายพวกเขาแตกกระจาย แขนขาขาดและเศษเนื้อปลิวว่อนกลางอากาศ เลือดพุ่งกระฉูดดุจน้ำพุ ไหลนองรวมกันเป็นลำธารสีแดงเข้มบนพื้นดิน
ตรงกลางลานกว้าง พื้นที่ขนาดครึ่งสนามฟุตบอล บัดนี้กลายเป็นบ่อโคลนเลือดเนื้อขนาดมหึมา
แขนขาขาดกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เครื่องในและสมองปนเปอยู่ในบ่อเลือด กลิ่นคาวเหล็กคละคลุ้งไปทั่วอากาศเสียจนชวนคลื่นเหียน
เชลยกองทัพกวันตงกว่าหนึ่งพันนาย กลายเป็นเศษเนื้อเกลื่อนพื้นภายในเวลาไม่ถึงสามนาที
ฮนโจ ชิเงรุเห็นทุกอย่าง
ตั้งแต่เสียงปืนนัดแรกดังขึ้น เขาก็ถูกทหารกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือสองนายจับแขนล็อกไว้ กดให้อยู่ริมลานกว้างในตำแหน่งที่ชมได้ดีที่สุด
ตาของเขาถูกจัดให้ตรงเข้าหาลานนี้ ห่างจากเชลยไม่ถึงห้าเมตร
เมื่อเชลยแถวแรกถูกสังหารหมู่ เขาพยายามหลับตา บิดหน้าหนีไปด้านข้าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
แต่ฮั่วชวี่จี๋บอกไว้แล้วว่า ต้องให้เขาเห็นกับตาจนจบ
เพื่อการนี้ ฮั่วชวี่จี๋จึงออกคำสั่งด้วยตัวเอง:
"เชือดหนังตาของมันทิ้ง"
ทหารสองนายปฏิบัติตามคำสั่งทันที
นายหนึ่งจากด้านหลังรัดคอฮนโจ ชิเงรุ ยึดศีรษะของเขาให้อยู่กลางอากาศอย่างมั่นคง ส่วนอีกนายดึงดาบปลายปืนจากเอว
ฮนโจ ชิเงรุรู้ตัวดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เขาเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ขาเตะพื้นไปมา ปากส่งเสียงตะโกนภาษาญี่ปุ่นที่ฟังไม่ได้ศัพท์
แต่การดิ้นรนนั้นไร้ความหมาย
ชายแก่หกสิบปีในเงื้อมมือทหารหนุ่มที่กำยำ เปรียบดั่งไก่ที่ถูกจับปีกบีบไว้
ดาบปลายปืนแนบบนหนังตาบนของตาขวา ชั่วขณะที่คมมีดเย็นเฉียบสัมผัสผิวหนัง ฮนโจ ชิเงรุสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
จากนั้นคมมีดก็กรีดลงแรง ๆ หนังตาชั้นบนและเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังถูกผ่าออกอย่างเป็นระเบียบ เลือดไหลทะลักจากปากแผล ไหลย้อยตามเบ้าตา
แล้วก็ตาซ้าย ท่วงท่าเดิม ความแม่นยำเดิม
หนังตาบนทั้งสองชิ้นถูกเชือดออกมาอย่างหมดจด ทหารทิ้งมันลงพื้นอย่างไม่ใยดี