ในจังหวะที่พวกผีปีศาจถูกตัดแบ่งล้อมกรอบ และกำลังจะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ฮั่วชวี่จี๋กลับออกคำสั่งที่ไม่มีใครคาดคิด
เขาวางกล้องส่องทางไกลลง แล้วพูดใส่เครื่องวิทยุคลื่นสั้นว่า
"หยุดยิง"
"เหอเฉินกวง หยุดยิง"
ปืนกลกว่าสี่ร้อยกระบอกเงียบเสียงพร้อมกัน
สนามรบพลันเงียบสงัด เงียบจนน่าขนลุก
มีเพียงเสียงไฟที่ลุกไหม้ดังเปรี๊ยะ ๆ และเสียงครางต่ำของพวกผีปีศาจ ลอยละล่องในอากาศ
"ประกาศเสียงตามสาย! วางอาวุธแล้วไม่ฆ่า กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือของเราให้เกียรติเชลย"
ไม่นาน รถถังบัญชาการหลายคันที่ติดตั้งลำโพงภายนอก ก็เริ่มกระจายเสียงประกาศยอมจำนนเป็นภาษาญี่ปุ่น
เสียงดังไปไกลในสายลมยามราตรี กลบเสียงเปรี๊ยะของไฟเสียสิ้น
"ทหารผีปีศาจทั้งหลาย พวกเจ้าถูกล้อมแล้ว"
"กำลังเสริมของพวกเจ้าไม่มีทางมา จงวางอาวุธ ประสานมือไว้ข้างหลังแล้วเดินออกจากที่ตั้ง เรารับประกันความปลอดภัยในชีวิต"
"ขอทวนอีกครั้ง วางอาวุธ ประสานมือไว้ข้างหลังเดินออกจากที่ตั้ง"
"กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือของเราให้เกียรติเชลย วางอาวุธแล้วไม่ฆ่า"
เสียงเรียกร้องให้ยอมจำนนดังก้องไปทั่วสมรภูมิ
พวกผีปีศาจนั้นถึงขั้นแตกพ่ายไปแล้ว แม้จะถูกปลูกฝังด้วยหลักบูชิโด แต่เมื่อเผชิญกับสิ่งที่มิอาจต้านทานได้ ถึงความเชื่อของพวกเขาก็อาจพังทลาย
เช่นเดียวกับยุทธการโนมงฮัน ที่พวกผีปีศาจยอมจำนนถูกจับเป็นเชลยเกือบเก้าพันคน
เมื่อได้ยินเสียงประกาศของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ พวกผีปีศาจก็จุดประกายความหวังที่จะมีชีวิตรอดขึ้นมา
ในวงล้อมใต้หอเก็บน้ำนั้น เกิดความเคลื่อนไหวเป็นพวกแรก
ทหารหนุ่มนายหนึ่ง ยกมือขึ้นอย่างสั่นเทิ้มพลางลุกขึ้น ปืนเล็กยาวรุ่น 38 ถูกยกขึ้นเหนือศีรษะ
เขาเดินออกจากเงาหอเก็บน้ำ เข้าไปในลำแสงของไฟรถถัง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก ริมฝีปากสั่นจนพูดเป็นคำ ๆ ไม่ได้
เขาโยนปืนลงพื้น ราวกับโยนก้อนเหล็กร้อนแดงทิ้งไป
"ยอมจำนน... ข้ายอมจำนนแล้ว..."
มีคนแรกแล้ว ก็มีคนที่สอง ตามด้วยคนที่สาม...
ทหารผีปีศาจใต้หอเก็บน้ำลุกขึ้นทีละคน ๆ โยนอาวุธทิ้ง ยกมือขึ้นสูง แล้วเดินเข้าไปในลำแสง