ราตรีกำลังเลือนหาย
บนเส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันออก แสงริบหรี่สีเทาตะกั่วกำลังฝืนฉีกขอบม่านราตรีออกทีละน้อย
บนถนนที่มุ่งสู่เหลียวหยาง ขบวนรถขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนขบวน
รถบรรทุก รถหุ้มเกราะ รถม้าลำเลียง เสียงเรียงต่อกันเป็นแถวยาวหลายกิโลเมตร ไฟหน้ารถลากลำแสงสีเหลืองสลัวเป็นสายท่ามกลางหมอกบางก่อนรุ่งสาง
เสียงคำรามของเครื่องยนต์ผสมกับเสียงกีบม้า ทำลายความเงียบสงัดของทุ่งร้างยามใกล้รุ่ง
นี่คือกองพลน้อยที่ 4 แห่งกองทัพกวันตง
ทหารเก้าพันนาย รถยนต์หลากชนิดกว่าสามร้อยคัน ออกเดินทางจากไห่เฉิงและกำลังเร่งเต็มฝีเท้ามุ่งหน้าไปทางเหลียวหยาง
ด้านหน้าสุดของขบวน ในรถบัญชาการหุ้มเกราะรุ่น 94 พลตรีทาเคชิตะ ผู้บัญชาการกองพลที่ 4 กำลังนั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ มือข้างหนึ่งกำราวจับแน่น อีกข้างเคาะแผงหน้าปัดไม่หยุด
ดวงตาของเขาจับจ้องพื้นถนนเบื้องหน้าที่ถูกไฟหน้ารถส่องสว่าง ตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง
“ฮายากุ!”
เขาหันไปตะโกนใส่คนขับด้วยเสียงแหบพร่า
“เร็วขึ้นอีก! ฮายากุ!”
คนขับไม่กล้าชักช้า รีบเหยียบคันเร่งสุดแรง
รถหุ้มเกราะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงบนถนนดินขรุขระ ช่วงล่างถูกก้อนหินนูนบนพื้นถนนครูดจนส่งเสียงกึกก้อง
แต่ยังเร็วไม่พอ
ทาเคชิตะหันกลับไปตะโกนใส่พลสื่อสารที่นั่งอยู่เบาะหลัง
“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้ทั้งกองทัพเร่งความเร็วเดินหน้า! ให้ขบวนรถด้านหลังตามให้ทัน ห้ามทิ้งระยะ!”
“ท่านนายพล!”
เสนาธิการเท็ตสึกะซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งของเบาะหลัง ในที่สุดก็อดเอ่ยปากไม่ได้
“พวกเราเดินทัพต่อเนื่องมาหกชั่วโมงแล้ว สภาพร่างกายของเหล่าทหารมาถึงขีดจำกัดแล้ว”
“หากยังเดินทางด้วยความเร็วเต็มกำลังเช่นนี้ ต่อให้ไปถึงเหลียวหยางแล้ว เกรงว่ากองทัพก็ไม่อาจเข้าร่วมการรบได้ในทันที”
ทาเคชิตะไม่ตอบ เพียงส่งเสียงฮึ่มหนัก ๆ ออกมาทางจมูก
เท็ตสึกะเห็นว่าเขาไม่ได้เดือดดาล จึงเกลี้ยกล่อมต่อว่า
“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านนายพล กองกำลังใต้บังคับบัญชาของผู้บัญชาการฮนโจมีทหารชั้นยอดสามพันนาย นั่นคือกรมทหารขึ้นตรงของกองทัพกวันตงที่มีอาวุธยุทโธปกรณ์ดีที่สุด...”