"เสวียหมิง"
"มีคนหนึ่ง อาจจะช่วยได้"
จางเสวียเหลียงนึกถึงบุคคลหนึ่งขึ้นมา
จางเสวียหมิงหันขวับมามองเขา
"ใคร?"
จางเสวียเหลียงสูดลมหายใจลึก ก่อนเอ่ยชื่อสามพยางค์ออกมาช้าๆ
"อวี๋เสวียจง"
ชื่อนี้เอ่ยขึ้นมา บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด
อวี๋เสวียจง ชื่อนี้ไม่มีใครในกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือไม่รู้จัก
เขาคือแม่ทัพคนสนิทที่จางเสวียเหลียงไว้วางใจที่สุด ติดตามจางเสวียเหลียงมาตั้งแต่สมัยโรงเรียนทหาร ผ่านศึกมาสิบกว่าปีโดยมิได้ห่าง
จางจั้วหลินเคยกล่าวไว้ว่า อวี๋เสวียจงคือ "เงาของเสี่ยวหลิ่วจื่อ" ที่ใดมีจางเสวียเหลียง ที่นั่นมีอวี๋เสวียจง ที่ใดมีอวี๋เสวียจงก็แสดงว่าจางเสวียเหลียงอยู่ไม่ไกล
ดวงตาของจางเสวียเหลียงวาบแสงอีกครั้ง เขารัวคำพูดราวกับต้องการระบายสิ่งที่อัดอั้นออกมาให้หมด:
"เสวียหมิง อวี๋เสวียจงเป็นคนอย่างไร เจ้าควรรู้ดี"
"เขาตามข้ามาสิบกว่าปี ซื่อสัตย์ไม่เคยมีปัญหา"
"ครั้งนี้ข้าเข้าในด่าน ก็พาเขามาด้วย กองกำลังชั้นยอดของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือหนึ่งแสนเก้าหมื่นคน ล้วนอยู่ภายใต้การนำของเขา"
"ตอนนี้เขาได้รับคำสั่งโยกย้ายจากข้าแล้ว กำลังเคลื่อนกำลังออกจากด่านจากเป่ยผิง หากเร็วพอขึ้นรถไฟ เชื่อว่าภายในสองวันก็จะถึงเฟิ่งเทียน!"
เขาพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ราวกับว่าหากอวี๋เสวียจงมาถึง พวกตัวตลกในเมืองเฟิ่งเทียนก็จะสูญสลายไปในพริบตา
เขาเงยหน้าขึ้นมองจางเสวียหมิง คาดหวังจะเห็นแววเห็นด้วยในสายตาของน้องชาย
ทว่าสิ่งที่เห็นกลับเป็นสายตาแบบมองคนปัญญาอ่อน
รอยยิ้มของจางเสวียเหลียงแข็งค้าง
"เจ้าหมายความว่าอะไร?"
โทสะของจางเสวียเหลียงปะทุขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าแดงก่ำ เสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว "เจ้าไม่เชื่อใจอวี๋เสวียจง? เขาตามข้ามาสิบกว่าปี! เขา..."
"ใครบอกว่าอวี๋เสวียจงไม่น่าเชื่อถือ?"
จางเสวียหมิงขัดขึ้น "เขาเชื่อถือได้ยิ่งกว่าเชื่อถือได้อีก"
"เขาซื่อสัตย์ต่อเจ้า ข้อนี้ข้าไม่เคยสงสัยเลย"
จางเสวียเหลียงอึ้งไป
เมื่อจางเสวียหมิงไม่สงสัยความภักดีของอวี๋เสวียจง แล้วทำไมถึงทำหน้าเช่นนี้?
จางเสวียหมิงมองพี่ชาย แล้วถอนหายใจเบาๆ
"พี่ใหญ่ ข้าขอถาม"
จางเสวียหมิงถามกลับ "ตอนนี้จังซื่ออี้ก่อกบฏ ชูธงของใคร?"
จางเสวียเหลียงชะงัก: