"ข้าศึกโจมตี!! ทุกนายเตรียมสู้!"
"ชะเกะกิ ชะเกะกิ!"
"ฆ่า!"
หวังอี่เจ๋อหมอบอยู่ในสนามเพลาะตื้นทางเหนือของทุ่งข้าวฟ่าง มือทั้งสองกำปืนกล่องเมาเซอร์ ปากกระบอกยังมีควันสีเขียวลอยกรุ่น
เบื้องหลังเขา ทหารชั้นยอดของกองพลอิสระที่ 7 จำนวนสามพันนายพลิกตัวลุกขึ้นจากที่ซ่อนทั้งหมดแล้ว
พวกเขาหมอบอยู่บนผืนดินที่แข็งเป็นน้ำแข็งนี้เป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม ดินใต้เข่าถูกละลายบางๆ ด้วยความร้อนจากร่างกาย ตอฟางที่มีน้ำค้างแข็งเกาะกดทับเครื่องแบบจนเกิดรอยยับย่นไปทั่ว
คนเหล่านี้คือผู้ที่หวังอี่เจ๋อคัดเลือกมาจากทั้งกองพลแปดพันกว่านายทีละคน
มาตรฐานในการเลือกมีเพียงข้อเดียว คือเคยผ่านสนามรบ เคยฆ่าคน และได้ยินเสียงปืนใหญ่ของไอ้ญี่ปุ่นแล้วไม่ฉี่ราด
"เปิดฉากยิง!"
คำสั่งที่สองของหวังอี่เจ๋อกับคำสั่งแรกห่างกันเพียงสามวินาที
เขาไม่ให้เวลาไอ้ญี่ปุ่นได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย เพราะบนสนามรบ ความลังเลสามวินาทีอาจทำให้เสียชีวิตเป็นร้อย
ปืนเล็กยาวสามพันกระบอกระเบิดเสียงขึ้นพร้อมกัน
"ปัง ปัง ปัง!"
"ปัง ปัง ปัง!"
แสงเปลวไฟจากปากกระบอกปืนแตกกระจายเป็นประกายต่อเนื่องในความมืด ราวกับมังกรเพลิงที่ถูกจุดขึ้น แล่นไปตามแนวสนามเพลาะตั้งแต่หัวจรดท้าย
กระสุนสานตัวกันเป็นตาข่ายไฟร้อนระอุกลางอากาศ จากสามทิศทาง โจมตีใส่ไอ้ญี่ปุ่นในทุ่งข้าวฟ่างอย่างไม่ให้ตั้งตัว
ตอต้นข้าวฟ่างถูกกระสุนตัดขาดนับไม่ถ้วน เศษสีขาวปลิวว่อนในความมืด ผสมกับละอองเลือด