ลวี่ชุ่น กองบัญชาการกองทัพกวันตง
อิตางากิ เซชิโร่ยืนอยู่หน้าแผนที่ขนาดใหญ่ในห้องยุทธการ มือทั้งสองไพล่หลัง นิ้วถูกันไปมาโดยไร้สติ
เขาไม่ได้สวมเสื้อนอก แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับขึ้นถึงปลายแขน กระดุมคอเสื้อปลดออกสองเม็ด
บนโต๊ะไม้มะฮอกกานียาวตรงหน้า มีเอกสารกองกระจาย—แผนยุทธการ ตารางจัดกำลังพล แผนที่แสดงที่ตั้งกองทหารตามแนวทางรถไฟ ทุกฉบับประทับตราสีแดงว่า “ลับที่สุด”
อิชิวาระ คันจิเสนาธิการของเขานั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะอีกด้าน กำลังใช้มีดเหลาดินสอ
เศษไม้ม้วนตัวหล่นจากคมมีด ตกลงข้างที่เขี่ยบุหรี่ ปะปนกับก้นบุหรี่
นาฬิกาตั้งพื้นตรงมุมห้องตีบอกเวลา สี่ทุ่มครึ่ง
“ใกล้ถึงเวลาแล้ว”
อิชิวาระไม่เงยหน้า เพียงวางดินสอที่เหลาเสร็จไว้ข้างแบบแปลน
สิ้นเสียง ประตูห้องยุทธการถูกผลักออก นายทหารเสนาธิการนายหนึ่งถือโทรเลขเข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยสองมือ
“ท่านอิตางากิ โทรเลขด่วนจากร้อยโทคาวาโมโตะ!”
อิตางากิ เซชิโร่หันหลังกลับ ก้าวพรวดเดียวถึงสามก้าว กระชากแผ่นโทรเลขมา
เขากวาดตาดูเนื้อความ รูม่านตาหดวูบ ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ขยายขึ้นที่มุมปาก
“กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือระเบิดทางรถไฟแมนจูเรียใต้ช่วงหลิ่วเถียว และเปิดฉากโจมตีกองกำลังรักษาการณ์ของเรา”
เขายื่นแผ่นโทรเลขให้อิชิวาระ น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ ด้วยความตื่นเต้นที่ถูกกดเอาไว้
“อิชิวาระคุง สงครามเริ่มขึ้นแล้ว”
อิชิวาระรับโทรเลขมาอ่านรอบหนึ่ง แล้วคลี่วางบนโต๊ะ ใช้ดินสอที่เพิ่งเหลาเสร็จขีดเส้นใต้คำสำคัญบนเนื้อความ
กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ ระเบิด โจมตี โต้กลับ......
ขีดเสร็จก็วางดินสอ เอาโทรเลขตบลงบนโต๊ะ
“ลงมือได้แล้ว”
อิตางากิ เซชิโร่เดินไปถึงประตูแล้ว
เขาเปิดประตูออก แล้วกล่าวกับนายทหารเสนาธิการที่รออยู่ตรงทางเดินด้านนอกด้วยประโยคที่เตรียมมาเนิ่นครึ่งปี: