3 ชั่วโมงก่อนหน้า น่านน้ำนอกชายฝั่งลวี่ชุ่น
ในสะพานเดินเรือของเรือประจัญบานคงโง ซึ่งเป็นเรือธงของกองเรือผสม กลิ่นหอมของชาเซ็นฉะชั้นดีลอยอบอวล
ยามาโมโตะ อิโซะโระกุ ยืนอยู่ข้างหน้าต่างกราบขวาของสะพานเดินเรือ ในมือถือถ้วยชากระเบื้องสีน้ำเงินขาวเนื้อดี ชาในถ้วยเป็นสีเขียวใส สะท้อนใบหน้าที่ไร้รอยยิ้มของเขา
นอกหน้าต่างเป็นพื้นน้ำทะเลสีฟ้าอมเทากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาของน่านน้ำนอกลวี่ชุ่น เรือรบหลักของกองเรือผสมแล่นเป็นขบวนแถวตอนสองแถวท่ามกลางแสงอรุณ
ตัวเรือสีเทาของเรือประจัญบานสะท้อนแสงเย็นเยียบภายใต้ดวงอาทิตย์ยามเช้า ปล่องควันของเรือลาดตระเวนพ่นควันดำจาง ๆ เรือพิฆาตวิ่งตัดไปมานอกขบวนเหมือนฝูงสุนัขล่าเนื้อ
ไกลออกไป เรือบรรทุกเครื่องบินรีวโจ เรืออาคางิ และเรือคางะจอดเรียงเคียงข้างกัน ดาดฟ้าเรือถูกจัดเตรียมโล่ง เครื่องบินประจำเรือทั้งหมดถูกปล่อยขึ้นบินเมื่อ 3 ชั่วโมงก่อน มุ่งหน้าทิศเหนือ
"ซากาโมโตะคุง"
ยามาโมโตะ อิโซะโระกุ ไม่ได้หันกลับมา ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง "เจ้าว่า เมื่อเทียบตามเวลาแล้ว เครื่องบินของกองบินจู่โจมที่ 1 น่าจะถึงเหนือน่านฟ้าเฟิ่งเทียนแล้วใช่ไหม"
รองผู้บังคับบัญชา พลเรือตรีซากาโมโตะ เซย์จิ รับตารางคำนวณเส้นทางจากมือของต้นหน กวาดตามองตัวเลขบนนั้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ดูสบาย ๆ ขึ้นมา:
"ท่านผู้บัญชาการคำนวณได้แม่นยำนัก"
"ตามความเร็วบินปกติของเครื่องบินโจมตีแบบ 89 ตอนนี้ก็น่าจะกำลังทิ้งระเบิดเหนือเฟิ่งเทียนแล้ว"
"หากทุกอย่างราบรื่น โรงงานผลิตอาวุธและสนามบินของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือก็น่าจะตกอยู่ในทะเลเพลิงแล้ว"
เป็นจริงดั่งว่า ผ่านไปไม่นานนัก พวกเขาก็รับสัญญาณสื่อสาร
"โทระ! โทระ! โทระ!"
"โทระ! โทระ! โทระ!"
นี่คือสัญญาณที่พวกเขานัดกันไว้ เพียงแค่ไปถึงรอบนอกเฟิ่งเทียน ก็ให้ส่งสัญญาณนี้เพื่อแสดงว่าพวกเขาไปถึงแล้ว
ซากาตะรีบรายงานต่อยามาโมโตะถึงข่าวดีนี้
ยามาโมโตะ อิโซะโระกุ กระตุกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง
เขาวางถ้วยชาลง ล้วงกล้องยาสูบออกมาจากกระเป๋า แล้วบรรจุยาเส้นลงในกล้องอย่างไม่รีบร้อน นิ้วของเขามั่นคง ท่าทางการบรรจุยาเส้นเป็นไปอย่างเนิบช้าไม่เร่งร้อน