"อื้ออึง!"
"อื้ออึง!"
เหนือเมฆ ฝูงเครื่องบินขับไล่มัสแตงสีเงิน 20 ลำ ร่อนลงมาจากฟ้าในรูปขบวนหน่วยยุทธวิธีสามสามอันเป็นระเบียบเรียบร้อย
แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องลงบนผิวอลูมิเนียมของมัน ย้อมให้มันกลายเป็นพญาอินทรีทอง 20 ตัว
พวกมันบินวนเหนือลานบินเฟิ่งเทียนหนึ่งรอบ แล้วจึงทยอยร่อนลงบนรันเวย์ ควันขาวจากการเสียดสีของล้อลงจอดยังไม่ทันจางหาย นักบินทั้ง 20 นายก็พลิ้วตัวออกมาจากห้องนักบิน วิ่งเข้าแถวรายงานตัวต่อจูอู๋ตี้อย่างเป็นระเบียบโดยอัตโนมัติ
ทุกการเคลื่อนไหวของทุกคน เหมือนกับนักบินมัสแตง 82 นายที่มาถึงก่อนหน้านี้ราวกับพิมพ์เดียวกัน
จางจั้วเซียงยืนค้ำไม้เท้าอยู่ที่นั่น ริมฝีปากขยับอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะบีบคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง:
"มะ...มาอีก 20 ลำ?"
ถังอวี้หลินตาโต จ้องเขม็งไปที่เครื่องบินขับไล่สีเงิน 20 ลำที่เพิ่งลงจอดบนรันเวย์ ปากพึมพำ:
"ท่านรอง ท่านซื้อมาเท่าไหร่กันแน่?"
จางเสวียหมิงไม่ได้ตอบพวกเขา
เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับหลี่ฉางคงและจูอู๋ตี้ ตวาดสั่งเสียงเฉียบขาด:
"หลี่ฉางคง"
"ครับ!"
"เจ้าจงนำเครื่องบินขับไล่และเครื่องบินทิ้งระเบิดทั้งหมดของกองบินเฟิ่งเทียน เบลอเกต์ 27 เดอฮาวิลแลนด์ ยุงเคิร์ส ทุกลำที่บินได้ จงนำขึ้นฟ้าให้หมด"
"เจ้าอยู่ด้านหน้าสุด รับผิดชอบนำทางให้จูอู๋ตี้"
"เมื่อถึงน่านน้ำเป้าหมายแล้ว เจ้ารับหน้าที่ควบคุมการทิ้งระเบิดภาคพื้นดิน"
"เจ้าคุ้นเคยกับน่านน้ำรอบลวี่ชุ่นที่สุด เส้นทางทิ้งระเบิดให้เจ้าวางแผน ลำดับความสำคัญของเป้าหมาย: ลานบิน เรือบรรทุกเครื่องบิน เรือประจัญบาน เรือลาดตระเวน คลังน้ำมันท่าเรือ คลังกระสุน"
"จูอู๋ตี้ เจ้าจงนำฝูงบินมัสแตงทั้ง 92 ลำ ทำหน้าที่คุ้มกัน"
"ภารกิจของเจ้ามีสามข้อ หนึ่ง ปราบปรามกำลังยิงต่อต้านอากาศยานของท่าเรือลวี่ชุ่น ใช้ปืนกลและจรวดทำลายฐานปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานของผีปีศาจ"
"สอง สกัดกั้นเครื่องบินที่หลงเหลือของผีปีศาจที่พยายามขึ้นบินทั้งหมด"