ตีสี่ โรงละคร
เครื่องโทรเลขที่เพิ่งเงียบไปได้ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เริ่มส่งเสียงดังรัวอย่างเร่งรีบ
เลขาหงรับกระดาษโทรเลขที่หมึกยังไม่ทันแห้งจากมือเจ้าหน้าที่รหัส สายตากวาดผ่านตัวอักษรไม่กี่บรรทัดบนนั้น นิ้วเขาสั่นสะท้านอย่างแรง เกือบจะฉีกกระดาษเป็นสองซีก
เขาเงยหน้าขึ้นมองจางเสวียหมิงที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ลูกกระเดือกกระตุกขึ้นลงสามครั้ง กว่าจะกลืนก้อนที่ติดค้างอยู่ในลำคอลงไปได้
"ท่านรอง... ค่ายเป่ยต้าอิ๋งโทรมา!"
"กวาดล้างข้าศึกที่บุกรุกได้ครบหนึ่งร้อยแปดสิบคน ยึดปืนใหญ่ทหารราบได้สี่กระบอก! ชัยชนะครั้งใหญ่!"
จางเสวียหมิงหันขวับกลับมาก้าวเดียวถึงโต๊ะ คว้ากระดาษโทรเลขจากมือเลขาหง ดวงตากวาดไล่ตั้งแต่บนลงล่างหนึ่งรอบ
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"
จางเสวียหมิงหัวเราะลั่นอย่างสะใจ
"ดี!"
เขาฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ "ดี! ดี!"
เขาร้องลั่นอีกสองครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าดังกว่าครั้งก่อน ครั้งแล้วครั้งเล่าสะใจกว่าครั้งก่อน
เขาตบกระดาษโทรเลขทิ้งลงบนโต๊ะ หมุนตัวเดินกลับไปกลับมาในห้องด้านข้างสองสามก้าว แล้วเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ทันแล้ว
เขาทันแล้ว
เขาหันกลับไปตะโกนใส่จั้นหลาง "ได้ยินหรือเปล่า! ไม่รอดไปได้สักคน!"
จั้นหลางยืนตรง ใต้หมวกเหล็กริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างผิดปกติ: