ญี่ปุ่น ห้องประชุมคณะรัฐมนตรี
นายกรัฐมนตรีอินูไก สึโยชินั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะยาว มือทั้งสองประสานกันบนโต๊ะ นิ้วหัวแม่มือถูกันไปมา
ตลอดชีวิตของเขา ผ่านสงครามจีน-ญี่ปุ่น สงครามญี่ปุ่น-รัสเซีย การผนวกเกาหลี เห็นคลื่นลมใหญ่มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ในเวลานี้ นิ้วหัวแม่มือของเขาถูกันเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว
ตรงหน้าเขาคือโทรเลขที่เพิ่งส่งมาจากเฟิ่งเทียน ถัดจากโทรเลขคือหนังสือพิมพ์อาซาฮีฉบับพิเศษที่ถูกขยำยับ พาดหัวหน้าแรกพิมพ์ด้วยตัวอักษรตะกั่วขนาดใหญ่พิเศษว่า “กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือออกแถลงการณ์รหัสเปิด!”
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทบกมินามิ จิโร่ไม่ได้นั่ง
เขายืนอยู่ตรงปลายโต๊ะอีกด้าน มือทั้งสองกดลงบนโต๊ะ โน้มตัวไปด้านหน้า ราวกับหมูป่าที่ถูกยั่วโทสะ
ตั้งแต่วันที่ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทบก เขาก็โหมโฆษณาทฤษฎี “เส้นเลือดใหญ่แห่งแมนจูเรีย” มาโดยตลอด แทบจะกลืนกินเอเชียตะวันออกทั้งหมดเข้าไปในท้องให้ได้พรุ่งนี้เลย
สีหน้าเขาในตอนนี้บิดเบี้ยวผิดรูป เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน มุมปากมีฟองน้ำลายสีขาวเกาะอยู่
“นี่มันเป็นการหยามเกียรติของจักรวรรดิ!”
มินามิ จิโร่ทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะ สั่นสะเทือนจนถ้วยชาตรงหน้านายกรัฐมนตรีอินูไกกระเด้งขึ้น
“เรายังไม่ได้เอาความข้อหาสังหารหมู่ชาวญี่ปุ่นโพ้นทะเล ยังไม่ได้เอาความข้อหาทำลายล้างสองกองพันด้วยซ้ำ พวกเขากลับดีจริง ส่งแถลงการณ์ประกาศสงครามไปทั่วโลกก่อน!”
“นี่มันฟ้องร้องใส่ร้ายป้ายสี! นี่มันขี่คอจักรวรรดิ์ขี้! ใครให้ความกล้าพวกมัน! ใครให้ความกล้าพวกมัน!”
เขาคว้ากระดาษโทรเลขตรงหน้าขึ้นมา สะบัดอยู่ในมือเสียงดังกราว
“จางเสวียเหลียง! ไอ้ลูกไม่เอาถ่านของจางจั้วหลิน!”
“ข่าวกรองของกองทัพกวันตงทั้งหมดลงความเห็นว่าเขาเป็นคนขลาด! เป็นไอ้ไม่ได้เรื่อง! แล้วตอนนี้ล่ะ?”
“ตอนนี้ไอ้ขลาดคนนี้กลับกล้าลงมือกับจักรวรรดิแล้ว!”
เขาทุ่มกระดาษโทรเลขลงบนโต๊ะเสียงดังฉาด หมุนตัวหันเข้าหาแผนที่เอเชียตะวันออกขนาดใหญ่บนผนัง นิ้วจิ้มลงบนตำแหน่งเฟิ่งเทียน จิ้มจนแผนที่เสียงดังกราว
“มีข้อสันนิษฐานเพียงข้อเดียว ไอ้ขลาดคนนี้มีคนหนุนหลังอยู่! หนานจิง! ท่านประธานาธิบดี!”