"ชะเกะกิ ชะเกะกิ!"
"ชะเกะกิ ชะเกะกิ!"
ซูซูกิ เคนจิ ส่งกองพันที่ 3 ซึ่งเป็นกองหนุนเข้าบุก
ครั้งนี้เขาไม่บุกเฉพาะประตูตะวันออกอีกต่อไป แต่สั่งให้กองพันที่ 2 โอบทางปีกขวา และเข้าโจมตีหอคอยมุมกำแพงทางตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกัน
การยิงถล่มหนักหน่วงกว่าครั้งแรก
ปืนใหญ่ทหารราบ 12 กระบอกและปืนใหญ่ภูเขา 4 กระบอกที่สังกัดกองพันโดยตรงต่างระดมยิงพร้อมกัน กระสุนตกลงบนกำแพงราวกับห่าฝน กำแพงด้านนอกของหอคอยมุมถูกระเบิดพังทลายลงเป็นวงกว้าง เศษอิฐสีเขียวและศพทหารรักษาการณ์กลิ้งตกลงมาด้วยกัน
"อุดไว้! อุดช่องโหว่นั่นให้ข้า!"
หลิวตัวฉวนตะโกนลั่น บังคับให้ต้องดึงกำลังสำรองออกมาเข้าป้องกันทิศตะวันออกของเมือง
แต่กำลังสำรองของเขาส่วนใหญ่เป็นตำรวจและนักเรียนจากโรงเรียนนายร้อย ประสิทธิภาพการรบเทียบกับพวกผีปีศาจไม่ได้เลย
แนวรบภายใต้การโจมตีของผีปีศาจอยู่ในภาวะอันตรายอย่างยิ่ง
......
ค่ายเป่ยต้าอิ๋ง
"ผู้บัญชาการกองพลน้อย!"
เจ้าเจิ้นฟาน นายทหารผู้ช่วย วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดตรงหน้าหวังอี่เจ๋อ เครื่องแบบเต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด "ประตูตะวันออกของเฟิ่งเทียนและหอคอยมุมต่างร้องขอความช่วยเหลือด่วน! ทางผู้บัญชาการหลิวใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว!"
สายตาของหวังอี่เจ๋อมืดหม่น ในยามนี้ เฟิ่งเทียนจะเสียไปไม่ได้เด็ดขาด
เขาสั่งให้กรมทหารที่ 3 รวมพลทันที เพียงชั่วอึดใจ เบื้องหลังคือทหารสามพันนายที่เข้าแถวพร้อมแล้ว
หวังอี่เจ๋อชักปืนกล่อง ปากกระบอกชี้ฟ้า "ทุกหน่วย เป้าหมายประตูตะวันออกของเฟิ่งเทียน วิ่งหน้า!"
"เจ้าเจิ้นฟาน เจ้านำกำลังไปสนับสนุนเฟิ่งเทียน ข้าจะอยู่รักษาค่ายเป่ยต้าอิ๋ง!"
"รับทราบ!"
ทหารสามพันนายหมุนตัวกลับพร้อมกัน ปืนยาวขึ้นบ่า ดาบปลายปืนสะท้อนแสงยามเช้าเป็นประกายวาววับเย็นเยียบ
ขบวนทหารเหมือนมังกรยาวสีเทาน้ำเงิน พุ่งออกจากประตูค่ายเป่ยต้าอิ๋ง มุ่งหน้าวิ่งสุดกำลังไปยังเมืองเฟิ่งเทียน
ยามนี้ ประตูตะวันออกของเมืองเฟิ่งเทียนถึงจุดวิกฤตที่สุดแล้ว
พวกผีปีศาจแห่งกองพันที่ 2 ปีนขึ้นไปบนซากหอคอยมุมแล้ว ดาบปลายปืนของพวกมันปะทะกับของฝ่ายเรา บนกองเศษซากที่พังทลายดังกึกก้องด้วยเสียงโลหะเสียดแทงหู