โอนิซึกะ อิจิโร่ อิจิโร่เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว มองผ่านกระจกบังลมของห้องนักบินไปทางทิศเหนือ
รูม่านตาของเขาหดเล็กลงราวกับเข็มหมุด
บนเส้นขอบฟ้าทางเหนือ จุดแสงสีเงินหลายสิบจุดกำลังพุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
จุดแสงเหล่านั้นทะลุออกจากชั้นเมฆสูง ผิวอะลูมิเนียมสีเงินสะท้อนแสงอรุณเป็นประกายจ้าจนแสบตา ราวกับใครโปรยเศษเงินลงมาจากฟากฟ้า
ความเร็วของพวกมันน่าตกใจยิ่งกว่า
โอนิซึกะ อิจิโร่ อิจิโร่ผ่านสมรภูมิเวหามากว่าสิบปี แต่ไม่เคยเห็นเครื่องบินลำไหนพุ่งดิ่งด้วยความเร็วเช่นนี้มาก่อน
นั่นไม่ใช่การบิน นั่นคือการถลาล่า
ราวกับฝูงเหยี่ยวนักล่าสีเงินที่พุ่งจากฟ้าเบื้องบนหมื่นเมตรเข้าหาเหยื่อเบื้องล่าง เร็วเสียจนอากาศตรงขอบปีกถูกอัดแน่นเป็นเส้นไอควบแน่นสีขาว ลากเป็นริ้วคมกริบดั่งใบมีดอยู่เบื้องหลัง
“บากะ! ข้าศึกโจมตี!!!”
โอนิกุจิ อิจิโร่กดปุ่มส่งวิทยุด้วยเสียงแหลมปรี๊ด “ทุกหมู่บินโปรดทราบ! พบเครื่องบินข้าศึกจำนวนมากทางทิศเหนือ!”
“ฝูงบินโจมตีคุ้มกัน จงไต่ระดับขึ้นไปสกัดทันที! ฝูงบินทิ้งระเบิด เร่งความเร็วเดินหน้า! เร็วเข้า!”
เครื่องบินโจมตีแบบ 89 จำนวนแปดสิบลำเริ่มไต่ระดับฉุกเฉิน เครื่องยนต์ส่งเสียงหวีดแหลม หัวเครื่องเชิดขึ้นอย่างยากลำบาก พยายามช่วงชิงความได้เปรียบด้านเพดานบิน