“ตอนนี้ ข้าพูดจบแล้ว ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?”
เสียงของจางเสวียหมิงสิ้นลง ห้องประชุมทั้งห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
จนกระทั่งผ่านไปเนิ่นนาน จางจั้วเซียงก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ชายชราที่ตั้งแต่เริ่มประชุมก็เอาแต่หลับตาพักผ่อนมาโดยตลอด บัดนี้กำลังลืมตาขึ้น
เขาอายุหกสิบห้าปีแล้ว ผมขาวโพลน แต่แผ่นหลังยังตั้งตรงราวกับต้นสนเก่าแก่ ที่ลมหนาวพัดไม่โยก หิมะถมก็ไม่โค่น
เขาคือพี่น้องร่วมสาบานของจางจั้วหลิน ท่านรองแม่ทัพแห่งกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือ หลังจากท่านแม่ทัพอาวุโสจากไป เขาก็คือผู้ที่มีอาวุโสสูงสุดและบารมีมากที่สุดในกองทัพ
คำพูดของเขามีน้ำหนัก หนักกว่าจางเสวียเหลียงแม่ทัพใหญ่นามสมมุตินี้เสียอีก
“เสวียหมิง”
เสียงของจางจั้วเซียงแหบพร่าและเชื่องช้า “เจ้าเติบใหญ่แล้ว”
“เรื่องที่เจ้าพูดเมื่อครู่ ตอนที่พ่อเจ้ายังอยู่ ข้าเคยปิดประตูคุยกับเขานับครั้งไม่ถ้วน”
“ถ้าพ่อเจ้าอยู่บนสวรรค์แล้วเห็นเจ้าในวันนี้ คงปลาบปลื้มใจยิ่ง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก้าวไปข้างหน้าสองก้าวมาหยุดตรงหน้าจางเสวียหมิง
รูปร่างเขาเตี้ยกว่าจางเสวียหมิงครึ่งศีรษะ แต่เมื่อดวงตาชราขุ่นมัวคู่นั้นจ้องมองจางเสวียหมิง มันราวกับจะทะลุผ่านกระดูกของคนได้
“แต่ข้ามีสามคำถาม ที่เจ้าต้องตอบข้า”
จางเสวียหมิงลุกขึ้นยืน มือทั้งสองข้างปล่อยแนบข้างตัว กิริยานบนอบ:
“ท่านรองแม่ทัพ โปรดถาม”
“ข้อหนึ่ง”
จางจั้วเซียงเหยียดนิ้วชี้ออกมา ปลายนิ้วกร้านผอมราวกับกิ่งไม้แห้ง “พวกผีปีศาจมีกองทัพเรือ มีกองทัพอากาศ”
“กองเรือผสมของพวกมันใหญ่เป็นอันดับสามของโลก พวกมันมีเรือบรรทุกเครื่องบิน มีเรือประจัญบาน มีเครื่องบินหลายร้อยลำ”
“ถึงกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือของเราก็มีเครื่องบินกว่าร้อยลำ แต่ก็เป็นของเก่าที่ซื้อต่อจากพวกฝรั่งเศสกับอังกฤษ สู้รบกับเครื่องบินรบของพวกผีปีศาจไม่ได้”
“กองทัพเรือไม่ต้องพูดถึงเลย กองเรือป้องกันแม่น้ำของเราเทียบกับพวกผีปีศาจก็เหมือนของเล่น ปัญหานี้ เจ้าจะแก้อย่างไร?”
จางเสวียหมิงไม่ลังเล ตอบทีละคำอย่างหนักแน่น:
“ข้าจะสั่งซื้อเครื่องบินรบรุ่นใหม่จากต่างประเทศ ประสิทธิภาพเหนือกว่าเครื่องบินของพวกผีปีศาจมาก”