"ทุกท่าน"
จางเสวียหมิงเอ่ยเสียงดัง
"ในเมื่อทุกคนเห็นด้วย เช่นนั้นข้าขอประกาศ นับจากวันนี้ กองกำลังป้องกันชายแดนตะวันออกเฉียงเหนือและคณะกรรมการบริหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จะประกาศสงครามกับญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ"
"หวังซู่ฮั่น!"
"ขอรับ!"
"ร่างโทรเลข! โทรเลขประกาศสงครามกับญี่ปุ่น"
"ขอรับ!"
จางเสวียหมิงเอามือไขว้หลัง เดินช้าๆ ในห้องประชุมสองก้าว
"ถึงพี่น้องร่วมชาติหัวเซี่ยสี่ร้อยล้าน:
นับตั้งแต่รัชศกเจียอู่ปลายราชวงศ์ชิง โจรญี่ปุ่นไม่เคยละทิ้งความมุ่งร้ายที่จะทำลายชาติเรา เริ่มจากยึดครองเกาหลี ตัดไต้หวัน กลืนกินลวี่ต้า และเขมือบทางรถไฟแมนจูเรียใต้"
"ความทะเยอทะยานของพวกมันดั่งหมาป่าที่โลภมาก วิธีการดั่งงูพิษและแมงป่อง ยิ่งในไม่กี่ปีมานี้ โจรญี่ปุ่นยิ่งเหิมเกริมไร้ขีดจำกัด"
"เดือนเจ็ดปีนี้ โจรสลัดว่อกั๋วยุยงอันธพาลชาวเกาหลีในว่านเป่าซาน ฉางชุน เข้ายึดพื้นที่เพาะปลูกของชาวนาข้า ตำรวจว่อกั๋วเปิดฉากยิง สังหารและทำร้ายชาวนาผู้ไร้อาวุธของข้าหลายร้อยคน จับกุมอีกหลายสิบคน นี่คือโศกนาฏกรรมว่านเป่าซาน เลือดยังไม่ทันแห้ง!"
"เดือนแปด โจรญี่ปุ่นปลุกปั้นเหตุการณ์นากามูระ ใส่ร้ายทหารข้าสังหารสายลับของพวกมัน ใช้เป็นข้ออ้างเพิ่มกำลังทหารในทางรถไฟแมนจูเรียใต้ เตรียมพร้อมจะใช้อาวุธ"
"คืนวันที่สิบแปดเดือนเก้า เวลาสี่ทุ่ม โจรญี่ปุ่นวางระเบิดทำลายช่วงหลิ่วเถียวของทางรถไฟแมนจูเรียใต้เอง แล้วกลับใส่ร้ายว่ากองทัพตะวันออกเฉียงเหนือข้าเป็นผู้กระทำ จากนั้นจึงเปิดศึกโดยไม่ประกาศสงคราม ใช้ปืนใหญ่หนักระดมยิงค่ายเป่ยต้าอิ๋งที่เฟิ่งเทียน และใช้กรมทหารราบบุกโจมตีเมืองเฟิ่งเทียนอย่างหนักหน่วง"
"เจตนาอันชั่วร้ายของโจรญี่ปุ่น บัดนี้ประจักษ์แจ้งแล้ว จุดประสงค์ของพวกมันคือกลืนกินสามมณฑลตะวันออกของข้า กดขี่พี่น้องร่วมชาติสามสิบห้าล้านคนของข้า ยึดเหมืองแร่ ครอบครองทางรถไฟ ปล้นชิงเสบียงอาหาร และทำลายล้างเผ่าพันธุ์ข้า!"
"ทหารสามแสนนายทั่วทั้งกองกำลังป้องกันชายแดนตะวันออกเฉียงเหนือของข้า ต้องทนแบกรับความอัปยศมานานแสนนาน"