นักบินผู้รอดชีวิตถูกพลทหารช่างภาคพื้นสองคนประคอง ลากจากดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบินอาคางิ ไปจนถึงสะพานเดินเรือของเรือวัชระ
ผ้าพันแผลที่ไหล่ซ้ายของเขายังซึมเลือด เฝือกที่ขาขวาหลุดระหว่างปีนบันไดกราบเรือ ปลายกระดูกหักทิ่มแทงเข้าไปในกล้ามเนื้อ ทุกย่างก้าวเจ็บจนร่างสั่นสะท้าน
แต่เขายืนกรานจะรายงานต่อผู้บัญชาการด้วยตัวเอง
เลือดบนใบหน้าจับตัวเป็นคราบสีแดงคล้ำ แขนเสื้อซ้ายของชุดนักบินถูกไฟไหม้เกรียมทั้งแขน แขนที่โผล่ออกมาเต็มไปด้วยแผลพุพองและรอยแผลจากสะเก็ดระเบิด
เขาหยุดยืนตรงหน้า ยามาโมโตะ อิโซะโระกุ ยกมือขวาขึ้นอย่างยากลำบาก ทำวันทยหัตถ์เบี้ยว ๆ
ยามาโมโตะ อิโซะโระกุ มองเขา ทุกคนในสะพานเดินเรือมองเขา
เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีในร่าง พูดประโยคที่ทุกคนไม่อยากได้ยินที่สุด
"รายงานท่านผู้บัญชาการ... กองบินจู่โจมที่ 1 ถูกทำลายสิ้นซาก"
"เครื่องบิน 220 ลำ กลับมาเพียง 9 ลำ"
"พันเอกคิโยกาวะ เสียชีวิต ร้อยเอกโมริยามะ เสียชีวิต ร้อยเอกชิมาดะ เสียชีวิต นายทหารระดับผู้บังคับกองร้อยขึ้นไป เสียชีวิตทั้งหมด"
"เครื่องบินของศัตรู... เป็นสีเงิน เราไม่เคยเห็นเครื่องบินแบบนี้มาก่อน"
"พวกมันเร็วกว่าเรา ไต่ระดับเร็วกว่าเรา พลังยิงเหนือกว่าเรามาก"
"เราสู้ไม่ได้เลย... สู้ไม่ได้จริง ๆ"
"ไม่มีอะไรเหลือแล้ว ไม่มีใครกลับมาได้อีกเลย นอกจากเครื่องบินที่พังพัง 9 ลำของพวกเรา ไม่มีใครกลับมาได้อีก"
เมื่อทุกคนได้ยินข่าวนี้ ก็ยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง
ทุกกองร้อย ทุกหมวดบิน เครื่องบินทุกลำ นอกจาก 9 ลำที่รอดตายอย่างหวุดหวิดนี้ ล้วนถูกฝังไว้บนท้องฟ้าทางเหนือของเฟิ่งเทียน
เครื่องบินลายมังกรประจำตำแหน่งของพันโทคิโยกาวะ อิจิโร ถูกกระสุนนัดหนึ่งเจาะจากใต้ท้องเครื่อง ทะลุเข้าไปในห้องนักบิน กระสุนขนาด .50 ฉีกร่างนักบินเป็นชิ้นเนื้อ เครื่องบินระเบิดเป็นลูกไฟกลางแม่น้ำหุน
กองร้อยที่ 3 ของร้อยเอกโมริยามะ ถูกโจมตีเสียหายทั้งหมวดตั้งแต่การดิ่งลงกราดยิงรอบแรก เครื่องบินทั้งแปดลำไม่มีใครรอด
ร้อยเอกชิมาดะ กระโดดร่ม แต่ร่มถูกหางเสือเครื่องบินตัวเองตัดขาด ร่วงจากความสูง 3,000 เมตร ดิ่งสู่พื้นดิน
ยามาโมโตะ อิโซะโระกุ ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อน