โจวเฉวียนได้ยินเสียงฟันของตนกระทบกันโดยไม่รู้ตัว ดังกรอด ๆ อยู่ในปาก
“พี่ชาย ฉันเจ็บ” ขอบตาของไต้ยิงแดงขึ้นมาทันที น้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เลียบแก้มไปจนถึงคาง นางเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเอ่อคลอด้วยความเจ็บปวดและน้อยเนื้อต่ำใจ
โจวเฉวียนได้สัมผัสกับความหมายของคำว่าเจ็บปวดราวกับถูกศรทะลุใจอย่างแท้จริง
ในชั่วขณะนั้น เขาแทบเจ็บจนยืนตัวตรงไม่ไหว
แต่บาดแผลนั้นเป็นของจริง รอยเลือดยังเปื้อนอยู่บนปลายนิ้วของเขา
ทำไมถึงปล่อยให้ไต้ยิงบาดเจ็บนะ? เขาถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ ความสามารถของเจ้ามีไว้เพื่อปกป้องนาง ไม่ใช่ทำร้ายนาง เจ้าจะปล่อยให้คนที่ชอบบาดเจ็บต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร?
เป็นครั้งแรกที่โจวเฉวียนรู้สึกหวาดกลัวการแข่งรถ และเกิดความคิดอยากเลิกแข่งขึ้นมา
แม้ความคิดนี้จะเกิดขึ้นเพียงชั่ววูบแล้วหายไป แต่ถ้านางโจวรู้เข้า คงตื่นเต้นจนกอดไต้ยิงหอมแก้มหลายฟอด แล้วตัดสินใจเรื่องแต่งงานของทั้งคู่ตรงนั้นทันที
เรื่องที่นางพร่ำเกลี้ยกล่อมโจวเฉวียนมาตลอดสิบปียังทำให้เขายอมไม่ได้ แต่ไต้ยิงกลับทำสำเร็จได้ด้วยบาดแผลตื้น ๆ เพียงแผลเดียว
ต้องรู้ไว้ว่าโจวเฉวียนหลงใหลการแข่งรถมาตั้งแต่เด็ก สนามแข่งคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ก่อนหน้านี้แม้ครอบครัวจะต้องการให้เขากลับไปรับช่วงบริหารบริษัท เขาก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เลย