รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
ในใจโจวเฉวียนมีแต่ไต้ยิง เกรงว่านางจะถูกคนอื่นชวนไปไหนจนพลาดโอกาสได้อยู่ด้วยกัน เขาจึงจัดการเตรียมตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วรีบรุดไปที่โรงเรียนเพื่อรับนาง พาไปยังสนามแข่งส่วนตัวของตน
สนามแข่งรถ
“ไปกันเถอะ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
สนามแข่งรถมีพื้นที่กว้างใหญ่ แบ่งออกเป็นสี่โซน A B C D อย่างชัดเจน จากไกล ๆ ยังได้ยินเสียงเครื่องยนต์คำรามดังต่อเนื่องเป็นระยะ
โจวเฉวียนพาไต้ยิงไปยังห้องจัดแสดงชุดฝึกซ้อมก่อน จากนั้นทั้งคู่ก็แยกกันไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าคนละห้อง
ชุดแข่งหลากสีแขวนเรียงรายเต็มผนัง ราวกับสายรุ้งที่ทอดยาวอยู่ตรงหน้า
สายตาของไต้ยิงไล่กวาดไปตามสีสันเหล่านั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดลงที่ชุดสีแดงเพลิงชุดหนึ่ง
นางจำได้ว่า...ก่อนหน้านี้ตอนค้นข้อมูล เคยเห็นว่าโจวเฉวียนชอบสีแดงที่สุด รถแข่งของเขาเป็นสีแดงสลับดำ หมวกกันน็อกก็มีแถบสีแดงพาดอยู่ แม้แต่เสื้อผ้าที่สวมในชีวิตประจำวัน ส่วนใหญ่ก็ยังเป็นโทนสีแดง
นางไม่ลังเล หยิบชุดฝึกซ้อมสีแดงชุดนั้นลงมา ปลายนิ้วคลึงเนื้อผ้านุ่มเบา ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก
ตอนโจวเฉวียนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเดินออกมา ก็เห็นไต้ยิงเดินออกจากประตูอีกฝั่งพอดี นางสวมชุดฝึกซ้อมสีแดงไวน์ ซึ่งแทบจะเหมือนกับชุดที่เขาสวมอยู่ทุกประการ มองจากไกล ๆ ราวกับตั้งใจแต่งชุดคู่กันมา
ทันทีที่สายตาเขาจับอยู่บนตัวไต้ยิง แววตาตื่นตะลึงก็ฉายวาบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด