เช้าวันรุ่งขึ้น โจวเฉวียนเพิ่งลงจากรถแข่ง หมวกกันน็อกหนีบอยู่ตรงข้อพับแขน ปลายผมเปียกชื้นด้วยเหงื่ออยู่หลายปอย ยังไม่ทันได้เช็ด สวยหรานก็เดินเข้ามาหยุดข้างกายเขาอย่างเชื่องช้า
เธอรักษารอยยิ้มอ่อนโยนไว้บนใบหน้า ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “วันหยุดฉันจองที่ในสระว่ายน้ำไว้แล้ว ไปผ่อนคลายด้วยกันเถอะ”
โจวเฉวียนยกมือปัดผมเปียกตรงหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดอยู่บ้าง “ขอโทษนะ มันสายไปแล้ว ก่อนหน้านี้ผมรับปากไต้ยิงว่าจะพาเธอไป เธอเพิ่งมาเจียงซื่อครั้งแรก ไม่คุ้นทั้งคนทั้งที่ ผมปล่อยเธอไว้คนเดียวไม่ได้”
รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหรานค่อย ๆ เลือนหาย ความน้อยใจและความขุ่นเคืองที่สะสมมานานพลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจ
หลายวันก่อนเธอชวนเขาไปตั้งแคมป์กลางแจ้ง เขาก็หาข้ออ้างปฏิเสธ คราวนี้เธออุตส่าห์จัดเตรียมทุกอย่างอย่างตั้งใจ กลับถูกเด็กสาวที่จู่ ๆ ก็โผล่มาคนนี้ตัดหน้าไปอีกครั้ง แผนของเธอถูกเลื่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความผิดหวังทำให้ใจอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว
เธอสูดลมหายใจลึก ข่มความไม่พอใจลง “งั้น…เราไปด้วยกันดีไหม? ไปกันสามคนก็คึกคักดีนะ”
“ไม่ดีกว่า น้องสาวผมไม่คุ้นกับคนแปลกหน้า ถ้าคนเยอะเธอจะไม่สบายใจ” โจวเฉวียนปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด ก้มหน้าจัดอุปกรณ์ของตัวเองต่อ ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดหวังและความขุ่นเคืองวูบหนึ่งในดวงตาของสวยหราน
ความไม่ยอมแพ้ในใจสวยหรานยิ่งทวีความรุนแรง แต่เพราะสถานะความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เธอจึงไม่สะดวกจะระเบิดอารมณ์ออกมาตรง ๆ ทำได้เพียงพยักหน้าฝืน ๆ “ก็ได้ แต่ครั้งหน้า คุณต้องพาฉันไปกันสองต่อสองนะ”
โจวเฉวียนขานรับอย่างขอไปที เขารับปากไต้ยิงไว้แล้ว
ในเมื่อรับปากแล้ว ก็จะผิดคำไม่ได้
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาไต้ยิง “มะรืนนี้จะพาเธอไปสระว่ายน้ำ อย่าลืมเอาชุดว่ายน้ำไปด้วย”
ไต้ยิงเห็นข้อความหลังเลิกเรียน จึงตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า “ได้ค่ะ” ตามด้วยอีโมจิเขินอายตัวหนึ่ง จากนั้นก็ถือหนังสือไปขอคำแนะนำจากศาสตราจารย์
โจวเฉวียนถือโทรศัพท์จ้องถั่วเหลืองหน้าขึ้นสีแดงอยู่นาน นิ้วเรียวยาวขยับลูบโหนกคิ้วเบา ๆ
-
หลังเสร็จสิ้นการฝึกซ้อมรถแข่งตลอดทั้งวัน โจวเฉวียนเปิดประตูกลับเข้าบ้าน
แสงยามโพล้เพล้สาดคลุมลานบ้าน ไต้ยิงกำลังยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัว ลองสวมชุดฉางเชองที่ยายโจวส่งคนมามอบให้
เนื้อผ้าลื่นนุ่มแนบไปกับร่าง ขับเน้นส่วนโค้งมนของหัวไหล่ เส้นเอวตัดเย็บอย่างประณีต โอบรัดเอวบางนุ่มนวลของเธอไว้พอดี
เธอยืนหันหลังให้เขา ยกมือจัดปกเสื้อ ตอนยกแขนขึ้น เอวด้านข้างก็เว้าเข้าเล็กน้อย ส่วนโค้งเว้าใต้ชุดฉางเชองไหวขึ้นลงตามการเคลื่อนไหว ทุกส่วนอ่อนนุ่มน่ามองอย่างยิ่ง แต่กลับไม่มีท่าทีอวดโฉมแม้แต่น้อย ความงามนั้นเป็นธรรมชาติอย่างสมบูรณ์
ฝีเท้าของโจวเฉวียนชะงักหยุดลงทันที
หลังผ่านการฝึกซ้อมมาทั้งวัน ประสาทสัมผัสของเขาย่อมไวเป็นพิเศษ ภาพตรงหน้าเรียบสงบและงดงาม ทว่าก็ยังทำให้ความร้อนรุ่มผุดขึ้นในใจ เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ข่มความหวั่นไหวที่ควบคุมไม่ได้ลง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหา
“ยายส่งมาให้เหรอ?”
ไต้ยิงเหลือบเห็นเขาผ่านกระจก ก่อนจะหันกายกลับมาอย่างแช่มช้อย ชุดฉางเชองขับเน้นรูปร่างของเธอได้พอดิบพอดี ตรงคอเสื้อเผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง เนียนละเอียดนุ่มนวล เพียงมองก็รู้ว่าเป็นผิวพรรณที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่มาอย่างดี
“ค่ะ ยายของคุณส่งมาให้ค่ะ” ไต้ยิงยกมือลูบรอยยับเล็ก ๆ บนปกเสื้อ “ยายรู้ว่าฉันชอบชุดฉางเชองเหมือนกับยาย เลยเลือกชุดนี้มาให้ค่ะ”
โจวเฉวียนเลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง “พวกคุณยังติดต่อกันเป็นการส่วนตัวด้วยเหรอ”
“เมื่อก่อนฉันไปบ้านใหญ่สายโจวบ่อย ๆ ค่ะ” ไต้ยิงพูดอย่างเป็นธรรมชาติ พลางก้มมองเนื้อผ้าบนตัว “ตอนนั้นฉันมักอยู่เป็นเพื่อนยาย เรียนวิชาจุดธูปเครื่องหอมกับยาย แล้วก็ฝึกกิริยาท่าทางด้วย แต่ช่วงหลายปีนั้นคุณทุ่มเทให้การฝึกซ้อมรถแข่ง เลยไม่ค่อยอยู่บ้าน พวกเราจึงแทบไม่ได้เจอกันค่ะ”
โจวเฉวียนชะงักไปเล็กน้อย
เขาพอจำได้ว่ายามว่างยายชอบของประณีตงดงามเหล่านี้ มักพูดคุยและหยิบจับให้ลูกหลานดูอยู่เสมอ เพียงแต่เขาขลุกอยู่ในสนามฝึกซ้อมตลอดทั้งปี ออกเช้ากลับค่ำ จึงไม่เคยรู้เลยว่าไต้ยิงมีความผูกพันกับบ้านใหญ่สายโจวลึกซึ้งถึงเพียงนี้
“เรียนวิชาจุดธูปเครื่องหอมกับยาย แล้วยังฝึกท่วงท่าด้วย เรียนนานหรือเปล่า?”
“หลายปีเลยค่ะ” ไต้ยิงพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเจือความคิดถึงอยู่บ้าง “ถึงการเรียนจะหนัก ฉันก็ยังหาเวลามาฝึก ยายบอกว่าการอ่านหนังสือช่วยขัดเกลาจิตใจ ส่วนกิริยาท่าทางช่วยบ่มเพาะรูปลักษณ์ภายนอก ทั้งสองอย่างต้องให้ความสำคัญเท่า ๆ กัน จะเอาแต่อ่านหนังสือจนละเลยสุขภาพไม่ได้ค่ะ”
เธอยกคางขึ้นเล็กน้อย แผ่นหลังเหยียดตรง ท่วงท่าสงบสุขุมผ่อนคลาย แม้ไม่ต้องจงใจแสดงออก ก็ยังมองเห็นได้ว่าพื้นฐานอันดีงามนี้ผ่านการขัดเกลามาเป็นเวลานาน
เธอเดินวนช้า ๆ อยู่หน้ากระจก ชายกระโปรงไหวเบา ๆ ไปตามฝีก้าว ทั้งร่าเริงมีชีวิตชีวาและสง่างาม
โจวเฉวียนมองเธอ ความหวั่นไหวเล็กน้อยในใจเมื่อครู่ค่อย ๆ จางลง แทนที่ด้วยความประทับใจอยู่หลายส่วน
ก่อนหน้านี้เขาเห็นเพียงท่วงท่าอันเป็นเอกลักษณ์ของไต้ยิง แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังบุคลิกเช่นนี้ คือการสั่งสมและขัดเกลามาอย่างยาวนาน
“มิน่าล่ะ ท่วงท่าของเธอถึงดูผ่อนคลายสง่างามอยู่เสมอ” โจวเฉวียนเอ่ยเสียงต่ำ “ที่แท้ก็ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กนี่เอง”
มุมปากไต้ยิงยกขึ้นน้อย ๆ อย่างภาคภูมิใจ “ยายเข้มงวดมากค่ะ ถ้าหย่อนยานแม้แต่นิดเดียวก็จะโดนยายว่า การขัดเกลาจิตใจหรือร่างกาย จะละเลยอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ค่ะ”
เธอยื่นมือออกไปลูบลายปักซ่อนบนชุดฉางเชองเบา ๆ ดวงตาเปี่ยมด้วยความชื่นชอบอย่างจริงใจ “เนื้อผ้าสัมผัสสบายมาก ลวดลายก็เป็นแบบที่ฉันชอบ ยายมีรสนิยมดีเสมอเลยค่ะ”
โจวเฉวียนทอดสายตามองเธอ แววตาปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน “เหมาะกับเธอจริง ๆ”
ในใจเขามีทั้งความหวั่นไหวตามสัญชาตญาณของบุรุษ และความเอ็นดูที่ทำให้ต้องมองหญิงสาวตรงหน้าใหม่
-
ช่วงบ่าย ทั้งสองคนไปยังสระว่ายน้ำของเมืองตามแผน
โจวเฉวียนพาไต้ยิงเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า แล้วแจ้งหมายเลขการจอง
พนักงานตรวจสอบข้อมูลเรียบร้อย ก็ยื่นกุญแจให้เขาดอกหนึ่ง “คุณโจว สระส่วนตัวที่คุณจองไว้ตั้งอยู่บริเวณ A ชั้นสอง ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ทางซ้ายมือค่ะ สระว่ายน้ำเป็นแบบแยกส่วน จะไม่มีคนอื่นมารบกวน”
ทั้งสองขึ้นไปยังชั้นสอง โจวเฉวียนยื่นกุญแจห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหญิงให้เธอ “ไปเถอะ ผมรออยู่ข้างนอก เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ออกมา สระว่ายน้ำอยู่ทางขวามือ”
ไต้ยิงพยักหน้า รับกุญแจล็อกเกอร์มาแล้วผลักประตูเข้าไป
โจวเฉวียนพิงผนังทางเดินพลางไถโทรศัพท์รอ ผ่านไปราวสิบนาทีก็ยังไม่เห็นเธอออกมา เขารอต่ออีกห้านาที กำลังคิดว่าจะส่งข้อความถามดีไหม ประตูห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก็แง้มออกเล็กน้อย
ไต้ยิงโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่ง ขอบตาแดงก่ำ ปลายจมูกก็แดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
“เป็นอะไรไป?” โจวเฉวียนสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ
“พี่ชาย…” จู่ ๆ ไต้ยิงก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงสะอื้นบาง ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความน้อยใจ “เหมือนว่า…ฉันจะเจอปัญหานิดหน่อยค่ะ”
ใจโจวเฉวียนกระตุกวูบ คิดว่าเธอบาดเจ็บ จึงรีบถามว่า “เป็นอะไรไป? ตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?”