ไต้ยิงส่ายหน้า ดวงตาแดงเรื่อมองเขา พลางพึมพำเสียงเบา “ไม่ใช่หนู เป็นชุดว่ายน้ำของหนูต่างหาก… มันเหมือนจะพังแล้ว”
โจวเฉวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ ใบหูร้อนผ่าวเล็กน้อย “พังตั้งแต่เมื่อไหร่”
“อือ… ตอนที่หนูเปลี่ยนเมื่อกี้ ซิปมันติด หนูออกแรงดึงไปหน่อย มันก็เลยปริออกมา”
ยิ่งพูดเสียงเธอก็ยิ่งเบา ใบหน้าแดงจัด “แล้วผ้าด้านหลังก็เหมือนจะฉีกนิดหนึ่งด้วย… หนูใส่ไม่ได้แล้ว…”
โจวเฉวียนฟังจบก็ไม่รู้จะพูดอะไร เขามองไต้ยิงที่ดูทั้งน้อยใจทั้งกระอักกระอ่วน ดวงตาแดงก่ำราวกับกระต่ายน้อยที่ถูกคนรังแก ในใจก็ทั้งขบขันทั้งสงสาร
“อย่าร้องไห้เลย ก็แค่ชุดว่ายน้ำตัวเดียวเองไม่ใช่หรือ” เขายื่นมือไปลูบผมเธอเบา ๆ “รออยู่ตรงนี้นะ พี่จะไปซื้อชุดใหม่ให้ที่ห้างฝั่งตรงข้าม”
ไต้ยิงยังไม่ทันได้พูด โจวเฉวียนก็รีบเดินออกจากบริเวณสระว่ายน้ำ มุ่งตรงไปทางห้างสรรพสินค้า
เขาเดินเร็วมาก เรียกได้ว่าค่อนข้างร้อนใจ แทบจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในห้าง ก่อนจะสุ่มเลือกร้านแบรนด์กีฬาแห่งหนึ่งที่ดูไม่เลว แล้วผลักประตูเข้าไป
“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับ” พนักงานในร้านเพิ่งเอ่ยทัก โจวเฉวียนก็ชิงตัดบทเสียก่อน
“ผมจะซื้อชุดว่ายน้ำผู้หญิงครับ”
พนักงานเป็นผู้หญิงอายุสามสิบต้น ๆ พอเห็นผู้ชายตัวโตรีบร้อนเข้ามาเลือกซื้อชุดว่ายน้ำผู้หญิง ก็ยิ้มอย่างเข้าใจ พลางถามเสียงนุ่ม “คุณผู้ชายอยากได้แบบไหนคะ ทางนี้มีทั้งแบบสองชิ้น แบบชิ้นเดียว แล้วก็แบบที่ดูเซ็กซี่หน่อย เชิญเลือกชมได้เลยค่ะ”