ชุดสาวใช้ที่ถูกดึงรั้งเมื่อครู่แหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียน กระโปรงยับเป็นรอยหลายจุด ยิ่งขับเน้นเอวบางให้เด่นชัด
ไต้ยิงก้มหน้าสางผมที่ยุ่งเหยิง แก้มด้านข้างแดงระเรื่อ แววตาดูงุนงงไร้เดียงสา ทว่ากลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนอยู่หลายส่วน
ความรู้สึกแปลกใหม่ผุดขึ้นในใจ เดิมทีสือยู่คิดจะตำหนินางสักสองสามคำ แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับเอ่ยไม่ออกเสียอย่างนั้น
ดวงตาที่เย็นชาอยู่เสมอของเขาจับจ้องร่างนางอย่างห้ามไม่อยู่หลายวินาที กว่าจะฝืนใจละสายตาได้
ไต้ยิงดูราวกับไม่ทันสังเกตสายตาของชายหนุ่มที่หยุดอยู่บนตัวนาง เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาบริสุทธิ์ดุจสายน้ำใส “คุณสือคะ ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ ถ้าไม่ได้คุณรับหนูไว้ หนูคงล้มจนเจ็บหนักแน่ ๆ”
ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง มีเพียงความหงุดหงิดใจที่เกิดจากความผิดพลาดของตัวเองเท่านั้น
สือยู่ได้สติ กระแอมเบา ๆ “ไม่เป็นไร”
ไต้ยิงมองเขาอย่างระมัดระวังอีกครั้ง “หนูเพิ่งมาทำงานวันแรกก็ทำพลาดเสียแล้ว… คุณจะไม่ไล่หนูออกใช่ไหมคะ”
สีหน้าของสือยู่ชะงักไปเล็กน้อย
ไล่นางออกหรือ? เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เนี่ยนะ?
“ไม่ไล่”
ขณะพูด เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างจากไต้ยิง
เมื่อเห็นเช่นนั้น ไต้ยิงกลับดูเหมือนไม่ทันสังเกตความห่างเหินของเขา นางหัวเราะอย่างไร้เดียงสา “ขอบคุณค่ะคุณสือ คุณเป็นคนดีจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นหนูขอเก็บหนังสือก่อนนะคะ จะได้ไม่ปล่อยให้ที่นี่รก”