ศิลาวิญญาณ?
นั่นคือสิ่งใดกัน?
เมื่อเห็นแววสงสัยในดวงตาของโจวฉู่
นักพรตชิงหยางจึงอธิบายอย่างอดทน
กล่าวโดยง่าย ศิลาวิญญาณก็คือเครื่องมือที่ผู้บำเพ็ญใช้กลั่นและเก็บปราณแท้
หากปราณแท้ในกายผู้บำเพ็ญหมดสิ้น ก็สามารถใช้ศิลาวิญญาณฟื้นฟูปราณแท้ได้อย่างรวดเร็ว
ในทำนองเดียวกัน หากปราณแท้ในศิลาวิญญาณหมดสิ้น ผู้บำเพ็ญก็สามารถใช้ปราณแท้ของตนเติมลงไปได้
ไม่เพียงใช้กับผู้บำเพ็ญเท่านั้น แม้แต่ค่ายกลก็ยังใช้ศิลาวิญญาณคอยประคับประคองได้
ดังนั้น เมื่อเวลาผ่านไป ศิลาวิญญาณจึงกลายเป็นเงินตราของผู้บำเพ็ญ
เมื่อเป็นเงินตรา ย่อมมีมากเท่าไรก็ยิ่งดี
ขณะกล่าว นักพรตชิงหยางก็หยิบศิลาวิญญาณขนาดเท่าฝ่ามือออกมา
“ศิลาวิญญาณแผ่นนี้ของข้าเก็บปราณแท้ได้เพียงห้าสาย นับเป็นเงินก้อนเล็ก”
“ดินแดนใต้แห้งแล้ง แม้แต่ปราณแท้ในศิลาวิญญาณก็เติมกลับไม่ได้”
“หากอยากดู ก็เอาไปดูเถิด”
โจวฉู่รับศิลาวิญญาณห้าปราณจากนักพรตชิงหยางมา
แล้วก็ไม่รบกวนเขาต่อ
กลับเข้าไปในห้อง ปิดประตูลง กลั้นลมหายใจตั้งสมาธิ
โจวฉู่กำหยกที่นักพรตมอบให้แน่น ตั้งใจจะลองดูสักหน
“นักพรตเฒ่าบอกว่า ปราณแท้แบ่งได้คร่าว ๆ เป็นสี่ระดับ ฟ้า ดิน เร้นลับ เหลือง”
“แต่ละระดับยังแบ่งเป็นสามขั้น คือ สูง กลาง ต่ำ ปราณแท้ระดับเหลืองทำให้หยกส่องสว่างได้สิบลมหายใจ”
“ปราณแท้ระดับเร้นลับส่องสว่างได้ยี่สิบลมหายใจ ระดับดินห้าสิบลมหายใจ ส่วนระดับฟ้านั้นส่องได้เกินร้อยลมหายใจ”
“ปราณแท้ของนักพรตเฒ่าเป็นแค่ระดับเหลือง แล้วข้า...อย่างไรก็น่าจะเก่งกว่าเขากระมัง?”
โจวฉู่ยังพอมีความมั่นใจในวิถีบำเพ็ญของตนอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย พื้นฐานของเขาก็อยู่ตรงนั้น
ร่างกายกำยำปานใด
นักพรตเฒ่าเทียบไม่ติดสักนิด