ระหว่างเคลื่อนทัพลงใต้ไปพร้อมกองทัพเจิ้นเป่ย
โจวฉู่กลับวางตัวอย่างเงียบเชียบยิ่ง
แม้เขาจะสร้างชื่อเสียงโดดเด่นในงานเลี้ยงยุทธ์
แต่การยกทัพออกรบย่อมแตกต่างกัน
เรื่องนี้โจวฉู่รู้แก่ใจดี
ขณะซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางทายาทรุ่นสองจากแดนเหนือ
โจวฉู่ก็เริ่มสังเกตสวี่ไท่ผิง
จู่ ๆ ก็มีผู้บำเพ็ญโผล่มาอีกคน...
สวี่ไท่ผิงผู้นี้จะเป็นคนธรรมดาไปได้อย่างไร?
บัดนี้ยกทัพก่อศึกแล้ว ตัวตนของสวี่ไท่ผิงย่อมปรากฏชัด
เจิ้นเป่ยอ๋องเรียกเขาว่าอาจารย์สวี่ ส่วนจี้ฉงอวิ๋นถึงกับเรียกเขาว่าอาจารย์
ส่วนคนอื่น ๆ ต่างยกย่องเขาว่าเซียนอาจารย์สวี่
เพราะเจ้าหมอนี่ปรุงโอสถได้จริง ๆ
โอสถเหล่านั้นไม่เพียงช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บของขุนพลเฒ่าบางคน
ยังช่วยบำรุงร่างกายให้แข็งแรง
แม้จะรับโอสถจากสวี่ไท่ผิงมาแล้ว
แต่โจวฉู่กลับไม่ได้กิน
กินเนื้อก็ช่วยเพิ่มพละกำลังได้เหมือนกัน
ร่างกายแข็งแรง พลังในการบำเพ็ญชี่ก็ย่อมมากตาม
เทียบกับโอสถของสวี่ไท่ผิงแล้ว โจวฉู่ชอบของป่ามากกว่า
ระหว่างที่โจวฉู่กินอย่างเอร็ดอร่อยไปพลาง
หลิ่วหลงเซี่ยงกลับมีสีหน้าดูแคลน
「โจวฉู่? เขานับเป็นวีรบุรุษผู้สังหารมังกรวารีได้อย่างไร?」
「ก็แค่คนเขลาที่มีแต่กำลังดิบเท่านั้น」
「ขี่ม้าออกศึกก็ไม่ได้ ช่วยแบ่งเบาภาระให้ท่านอ๋องก็ไม่ได้!」
「ข้าว่าเขามันเป็นแค่ถังข้าวสาร!」
พอหลิ่วหลงเซี่ยงพูดเช่นนี้
เหล่าขุนพลจากตระกูลสามัญชนต่างพากันสนับสนุน
「พี่หลิ่วพูดถูกแล้ว!」
「โจวฉู่ก็แค่มีแรงมากกว่าคนอื่นหน่อยเท่านั้น」
「การรบไม่ได้อาศัยแค่กำลังมากก็พอ」
「ดังคำกล่าว ทองแท้ย่อมไม่กลัวไฟหลอม!」
「พอเปิดศึกขึ้นมา ใครเป็นของปลอมก็เห็นกันชัด ๆ!」
โจวฉู่ไม่ใส่ใจกับคำเยาะเย้ยจากฝ่ายหลิ่วหลงเซี่ยง
ยังคงทำตามใจตนเองเช่นเดิม
เจิ้นเป่ยอ๋องยังไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขาสักหน่อย
แล้วหลิ่วหลงเซี่ยงจะกระโดดออกมาแสดงท่าทีเอะอะไปทำไม?