เมื่อเห็นหัวหน้าสมาคมขนส่งทางน้ำสิ้นใจต่อหน้า
เต้าเสียชิงหยางก็ถอนหายใจยาวเช่นกัน
นี่แหละที่เรียกว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเต้าเสียชิงหยาง
โจวฉู่ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนประสานมือคำนับเต้าเสียชิงหยาง
“สหายเต๋าชิงหยาง ทางข้ายังมีธุระอีกเล็กน้อย ไว้วันหลังเราค่อยพบกันใหม่ดีหรือไม่?”
“ได้ ได้ ได้ เรื่องวันนี้ต้องขอบคุณสหายเต๋าสวี่ที่ลงมือช่วยเหลือ”
“สหายเต๋าชิงหยางเกรงใจแล้ว การกำจัดมารผดุงคุณธรรมเป็นหน้าที่ของพวกเรา”
“จริงแท้ จริงแท้ สหายเต๋าสวี่กล่าวได้ถูกต้อง”
“ข้าจะไปส่งสหายเต๋าสวี่”
โจวฉู่เหลือบมองเขาด้วยหางตา
สวี่ไท่ผิงตอบกลับอย่างสุภาพ
“เช่นนั้นต้องรบกวนสหายเต๋าชิงหยางแล้ว”
เต้าเสียชิงหยางจึงไปส่งสวี่ไท่ผิง
เมื่อกลับมา นักพรตก็รีบตรวจดูอาการของเด็ก ๆ เหล่านั้น
โชคดีที่ไม่มีปัญหาใหญ่ เพียงแต่ทุกคนดูผอมแห้งอยู่บ้าง
ช่วยเด็กกลับมาได้มากมายถึงเพียงนี้...นับเป็นกุศลมหาศาลจริง ๆ
ขณะที่เต้าเสียชิงหยางกำลังมองเด็ก ๆ ด้วยรอยยิ้ม
โจวฉู่กลับนิ่งเงียบอยู่นาน
เรื่องนี้บังเอิญเกินไปหรือไม่?
ทางฉันเพิ่งคิดจะสืบหา
เขาก็ส่งคนกลับมาให้แล้ว?
เมื่อนึกถึงนิ้วที่สวี่ไท่ผิงชี้ออกมา
แววตาของโจวฉู่ก็เคร่งขรึมขึ้น
ปราณแท้สายอัคคีหรือ?
ดูแข็งแกร่งมาก
เขาเป็นผู้บำเพ็ญจริง ๆ หรือ?
ไฟ...
ยันต์อสรพิษเพลิง?!
หรือว่าเขาคือเจ้าของยันต์อสรพิษเพลิง?
ไม่ใช่ว่าโจวฉู่ระแวงเกินเหตุ
แต่เรื่องนี้บังเอิญเกินไปจริง ๆ
ในใจเขาปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์
ทว่าภายนอกโจวฉู่กลับไม่แสดงสีหน้าใด
หลังจากมอบเด็ก ๆ ให้กานหลงพากลับไปส่ง
คืนนั้นโจวฉู่ก็ไปหาเต้าเสียชิงหยาง
เรื่องนี้ต้องถามให้กระจ่าง
แสงไฟสะท้อนวูบไหว ทั้งสองถามตอบกัน
……
“พูดไปก็ช่างบังเอิญ สหายเต๋าสวี่เป็นคนจากเขาฉางชุนเสียด้วย”
เต้าเสียชิงหยางถอนหายใจยาว โจวฉู่รีบเอ่ยถามทันที
“เขาฉางชุน ท่านนักพรตเคยได้ยินชื่อนี้หรือ?”
เต้าเสียชิงหยางลูบเครายาว แล้วตอบโดยไม่ต้องคิด
“ย่อมเคยได้ยิน สำนักเต๋าเขาฉางชุนมีประวัติยาวนานยิ่ง”
“เมื่อก่อนตอนข้าอยู่บนเขา ก็เคยได้ยินชื่อนี้”
“อาจารย์บอกว่า สำนักเต๋าเขาฉางชุนเชี่ยวชาญวิชาปรุงโอสถอย่างยิ่ง”