หลิ่วหลงเซี่ยงพ่ายแพ้อย่างยับเยิน บาดเจ็บสาหัส ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร
ขวัญกำลังใจของกองทัพแดนเหนือก็ดิ่งลงเหว
ฉางฉงซานประหนึ่งภูผาลูกใหญ่ขวางอยู่เบื้องหน้า
แม้แต่ทายาทรุ่นสองจากตระกูลทหารในแดนเหนือบางคนก็ยังรู้สึกสิ้นหวัง
ฉางฉงซานผู้นี้จะเป็นเสือฉางซานได้อย่างไร?
เห็นชัด ๆ ว่าเป็นเสือขวางทางต่างหาก!
การออกศึกครั้งแรกก็เสียท่าเสียแล้ว จะทำอย่างไรดี?
ไม่มีใครสนใจหลิ่วหลงเซี่ยงที่บาดเจ็บสาหัสอีก
คนไร้ค่าคนหนึ่ง ย่อมไม่มีใครเห็นความสำคัญ
ภายในกระโจมใหญ่ของกองทัพเหนือ เหล่าแม่ทัพต่างเงียบงัน
เมื่อเห็นบรรยากาศอึมครึมถึงเพียงนี้
เหล่าขุนพลจากตระกูลยากจนก็พากันกลั้นหายใจ
หลิ่วหลงเซี่ยงยังพ่ายแพ้ไม่ใช่หรือ?
หากพวกเขายังโผล่หน้าออกมาอีก
เกรงว่าจี้ซ่งคงทำให้พวกเขาหมดอนาคตกันหมด
เฮ้อ... เรื่องราวในโลกยากคาดเดา
เดิมทีนึกว่าหลิ่วหลงเซี่ยงไร้เทียมทานใต้หล้า
ใครจะคิดว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน?
สมชื่อเสียงเลื่องลือจริง ๆ!
เสือฉางซานสมคำร่ำลือโดยแท้!
ในเวลานั้นเอง
โจวฉู่กินขาแกะจนหมดแล้วเดินไปทางกระโจมทหาร
เมื่อเห็นโจวฉู่ลุกขึ้น กานหลงที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบห้ามไว้
มองสีหน้าท่าทางของโจวฉู่ กานหลงไหนเลยจะเดาความคิดของเขาไม่ออก
“โจวฉู่! ฟังข้าสักคำ! ห้ามไปเด็ดขาด! ห้ามไปเป็นอันขาด!”
“เสือฉางซานผู้นั้นคลานออกมาจากกองซากศพ”
“เขาสังหารคนทางตะวันออกไปอย่างน้อยหนึ่งหมื่นคน!”
“เขาสู้ตายกับพวกคนเถื่อนได้!”
“แม้แต่หลิ่วหลงเซี่ยงยังทำอะไรเขาไม่ได้!”
“เจ้า... อย่าวู่วาม!”
ความกังวลของกานหลงมีเหตุผลอยู่
สนามรบมิใช่เวทีประลองยุทธ์
เสือฉางซานฝั่งตรงข้ามสังหารคนจนมีชื่อเสียงขึ้นมาจริง ๆ
ยิ่งมีคนกล่าวว่าเขาคือขุนพลพยัคฆ์อันดับหนึ่งแห่งต้าต้า
โจวฉู่ตบไหล่กานหลงเบา ๆ
แล้วเพียงยิ้มจาง ๆ ตอบกลับไป
หากเป็นคนทั่วไป...