เมื่อเห็นหลิ่วหลงเซี่ยงยื่นมือใหญ่ออกมาอีกครั้ง
เหล่าขุนพลเฒ่าแห่งแดนเหนือใต้บัญชาของจิ้นเป่ยอ๋องต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม
เจ้าหลิ่วหลงเซี่ยงนี่...คิดจะก่อเรื่องหรือ?
หากเขายกมันขึ้นได้
ต่อให้มีคุณความชอบในกองทัพ ภายหน้าก็คงเงยหน้าไม่ขึ้นแล้วกระมัง?
ไม่เข้าใจหลักการที่ว่าไม้สูงเด่นย่อมถูกลมพัดหักหรือ?
หลิ่วหลงเซี่ยงไม่สนใจสายตาข่มขู่ที่จับจ้องมาจากเบื้องบน
ในดวงตาของเขามีเพียงคนเดียว
สูดหายใจลึก จับจ้องไปยังโจวฉู่ไม่วางตา
เขากัดฟันทนจนดวงตาแดงก่ำ
หลิ่วหลงเซี่ยงก็ยังยกตุ้มหินสีดำขึ้นมาได้
ยกมือเดียว ทั้งโถงพลันตกตะลึง!
จิ้นเป่ยอ๋องวางจอกนอแรดในมือลง
แววตาพลันฉายประกายประหลาด
จี้ซ่งเหลือบมอง แล้วหันไปทางโจวฉู่
จี้ซ่งไหนเลยจะเดาไม่ออก
หลิ่วหลงเซี่ยงรู้สึกกดดันเข้าแล้ว
มีแรงกดดันก็ดีไม่ใช่หรือ
แข่งขันกันไป
สุดท้ายผู้ชนะก็ยังเป็นจิ้นเป่ยอ๋องอย่างเขา
ขณะที่มุมปากจิ้นเป่ยอ๋องยกขึ้น
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในงานก็ดังไม่ขาดสาย
“พลังเยี่ยงพยัคฆ์หมี!”
“นี่แหละพลังเยี่ยงพยัคฆ์หมี!”
“ยกมือเดียวได้ห้าร้อยจิน เช่นนั้นแรงยกทั้งสองมือมิใช่เกินพันจินหรือ!”
“ว่าที่ขุนพลพยัคฆ์! เป็นว่าที่ขุนพลพยัคฆ์จริง ๆ!”
“นี่มันฉางฉงซานตัวน้อยชัด ๆ!”
“ไม่คิดเลยว่าแดนเหนือของเราจะมีคนเก่งเช่นนี้!”
“หากให้เวลาเขา บางทีอาจเทียบเคียงเจ้าฉางฉงซานคนนั้นได้จริง ๆ”
ฉางฉงซานที่ทุกคนเอ่ยถึง คือขุนพลพยัคฆ์ผู้โด่งดังที่สุดในต้าต้าเวลานี้
……
เขาฝืนประคองไว้ได้ห้าลมหายใจ เมื่อตุ้มหินตกกระแทกพื้น
จอกสุราบนโต๊ะรอบข้างก็สั่นสะเทือนตามไปด้วย
ยามนี้สีหน้ากานหลงเปลี่ยนไปแล้ว
จะเอาอะไรไปเทียบกันได้?
ไม่ใช่แค่กานหลง
แม้แต่โจวฉู่ยังอดเหลือบมองไม่ได้
หลิ่วหลงเซี่ยงผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย
หรือเขาจะมีชะตาพิเศษเช่นกัน?