สังหารเจียวหรือ?
น่าสนใจอยู่บ้าง
ต้าต้ามีเผ่าพันธุ์เจียวอยู่ด้วยหรือ?
คนผู้นี้ยังสังหารเจียวได้อีก?
เด็กน้อย จงตามข้าไปดูสักหน่อย
เพียงมองโจวฉู่แวบเดียว
คนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดก็พลันสงบใจไม่อยู่
“ร่างกายนี้...ช่างหาได้ยากยิ่ง!”
“ไม่ธรรมดา! ไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง!”
“นับเป็นตัวเลือกชั้นยอด!”
เขาข่มความละโมบในแววตาเอาไว้
แล้วตัดสินใจเฝ้าดูต่ออีกหลายวัน
กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้
คนผู้นี้ย่อมเข้าใจแก่นแท้ของวิถีซ่อนตัวเป็นอย่างดี
จากนั้น เขาก็ได้พบเต้าชิงหยาง
เพียงแวบเดียว คนในเงามืดก็พลันสงบใจไม่อยู่
“ไม่ถูกต้อง! กลิ่นอายนี้...คนผู้นี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรหรือ!?”
“เหตุใดกัน! ต้าต้ามีผู้บำเพ็ญเพียรได้อย่างไร!”
“กลิ่นอายของเขาดูเหมือนไม่แข็งแกร่งนัก!”
“ข้า...ควรสังหารเขาดีหรือไม่?”
“ไม่...หุนหันพลันแล่นไม่ได้...”
“หากเขามีสำนักอยู่เบื้องหลังเล่า?”
“กว่าข้าจะมาถึงวันนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”
“เรื่องนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป!”
“ไปสืบมา! จงไปสืบให้ข้า!!!”
“ไปสืบว่าเหตุใดเต้าเฒ่าผู้นั้นจึงมาที่นี่!”
“แล้วยังต้องสืบเรื่องโจวฉู่อีก! รีบไปสืบมา!”
……
โจวฉู่ผู้สังหารเจียว วีรบุรุษผู้กล้า!
บิดาเก่งกาจ บุตรย่อมไม่ด้อยกว่า!
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งเมืองฉางเฟิงต่างพูดถึงเรื่องนี้
เหล่าทายาทตระกูลทหารในแดนเหนือยิ่งยกย่องโจวฉู่เสียสูงส่ง
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้มีเจตนาดี
ที่เชิดชูโจวฉู่ ก็เพื่อประโยชน์ของตนเอง
หลายปีมานี้ ราชสำนักต้าต้าแต่งตั้งผู้มีความสามารถด้านวรยุทธ์จากตระกูลสามัญชนขึ้นไม่น้อย
ผู้มีพรสวรรค์ด้านวิถีวรยุทธ์ที่ผ่านการคัดเลือกเหล่านี้ ไม่เพียงกล้าฝ่าฟัน ยังอดทนต่อความยากลำบากได้ยิ่งกว่า
เมื่อแรงกดดันจากนครหลวงแผ่มาถึง แดนเหนือก็เริ่มปฏิรูปการคัดเลือกจากผลงานทางทหารตามมา
สามัญชนไม่น้อยฉวยโอกาสไต่เต้าขึ้นมา
แม้คนอย่างกานหลงซึ่งเป็นทายาทตระกูลผู้สร้างคุณูปการจะไม่ขาดแคลนทรัพยากรฝึกวรยุทธ์