จังหวะนั้นเอง "ปัง!" เสียงหนึ่งดังขึ้น ประตูถูกถีบเปิดออกอย่างรุนแรง!
คนหนึ่งพุ่งทะลุเข้ามา!
คือซูเว่ย ลูกพี่ลูกน้องของซูชิงเสวี่ย บุตรชายของผู้เฒ่าใหญ่นั่นเอง!
สายตาซูเว่ยกวาดมองความเละเทะทั่วพื้น ก่อนจะหยุดอยู่ที่มุมห้อง ซูชิงเสวี่ยเสื้อผ้าขาดวิ่น ผมขาวโพลน ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว
สีหน้าเขากลายเป็นสีเขียวคล้ำทันที ชี้ไปที่ชายข้างเตียงแล้วตวาดว่า "ฉินเฟิง! เจ้าลูกเขยขยะ! กล้าดียังไงมาทำร้ายคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซูถึงเพียงนี้!"
ซูชิงเสวี่ยที่มุมห้องได้ยินเสียง ก็เงยหน้าขึ้นทันที
"พี่ชาย!!!"
นางเหมือนได้พบพระผู้ช่วยให้รอด ดวงตางดงามพลันเอ่อล้นด้วยความแค้นเคือง "ฉินเฟิงไอ้สัตว์ มันทำลายร่างกายหยินหยางแร่ธาตุสวรรค์ของข้า ทำลายความพยายามทั้งหมดของข้า! ฆ่ามันซะ!"
"เจ้าว่าอะไรนะ?!"
หัวใจซูเว่ยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างกายหยินหยางแร่ธาตุสวรรค์ของซูชิงเสวี่ย นั่นคือทรัพย์สินสำคัญที่ตระกูลซูใช้ประจบประแจงตระกูลเฉา เพื่อเลื่อนขั้นเป็นตระกูลชั้นหนึ่งแห่งเมืองชิงหลง!
เพื่อเรื่องนี้ ประมุขตระกูลและผู้เฒ่าหลายท่านได้เดินทางไปเมืองหลวงเป็นพิเศษ เพื่อเจรจากับอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย!
ตอนนี้ อนาคตอันสดใสนี้ กลับถูกทำลายโดยฉินเฟิงลูกเขยขยะ!
"เจ้าขยะ! สมควรตายจริง ๆ!"
ความโกรธของซูเว่ยปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์ ดวงตาแดงก่ำ พลังปราณในกายหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
พลังอันแข็งแกร่งของขั้นครึ่งรากฐานปะทุออกมาโดยไม่สงวน รอบ ๆ ทั้งห้องราวกับหายใจไม่ออก!
เขาคำรามหนึ่งเสียง ร่างกายราวกับลูกธนูพุ่งเข้าหาฉินเฟิง มือขวาเป็นฝ่ามือ กลางฝ่ามือกลายเป็นสีแดงฉานทันที คลื่นความร้อนเดือดพล่าน พรั่งพร้อมด้วยพลังหลอมโลหะ เจาะตรงไปยังกระหม่อมฉินเฟิง!
สุดยอดวิชาตระกูลซู ยุทธศาสตร์ระดับเหลืองชั้นสูง ฝ่ามือเพลิง!
ลมฝ่ามือร้อนระอุพุ่งตรงไปยังใบหน้าฉินเฟิง
ฉินเฟิงยืนอยู่กับที่ แม้แต่เปลือกตาก็ไม่ขยับ
"แสงดาวริบหรี่ ยังกล้าส่องสว่างอีกหรือ?"
เขายกมือขวา รับมือกับเงาฝ่ามือสีแดงนั้น แล้วโบกไปมาเบา ๆ ราวกับกำลังไล่แมลงวันน่ารำคาญตัวหนึ่ง
ปัง!
ในวินาทีที่ฝ่ามือสัมผัสกัน เสียงอู้อี้ดังขึ้น
ฝ่ามือเพลิงที่พุ่งมาอย่างดุดันของซูเว่ย ในชั่วขณะที่สัมผัสฝ่ามือฉินเฟิง พลังร้อนแรงที่รวมอยู่กลางฝ่ามือก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับหิมะพบพระอาทิตย์เที่ยงวัน!
จากนั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจต้านทานได้ก็ย้อนกลับมาตามแขนทันที!
"กรอบ!"
เสียงกระดูกหักก้องชัดเจน
"อ๊ากก!!!"
ซูเว่ยร้องด้วยความเจ็บปวดแหลมสูง ร่างกายราวกับสายป่านขาด ปลิวกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างแรง แล้วกลิ้งตกลงพื้น แขนขวาบิดเบี้ยวในมุมประหลาด เห็นชัดว่าพังยับเยินไปแล้ว!
เขาดิ้นรนเงยหน้าขึ้น เต็มไปด้วยความตกใจสุดขีดที่ไม่อยากเชื่อ
เป็นไปได้อย่างไร?!
ด้วยพลังขั้นครึ่งรากฐานของตน ออกหมัดด้วยความโกรธ กลับรับหมัดเดียวของเจ้าเด็กขยะนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ? หรือกระทั่งชายเสื้อของอีกฝ่ายก็ยังแตะไม่ถึง?
นี่ยังเป็นลูกเขยขยะที่เขารู้จักอีกหรือ?
ยังไม่ทันคิดกระจ่าง เงาดำก็วาบผ่านไปตรงหน้า
ฉินเฟิงข้ามระยะหลายจั้งมาปรากฏตัวตรงหน้าเขาแล้ว
ยื่นมือข้างเดียว คว้าคอซูเว่ย ยกเขาลอยขึ้นกลางอากาศ
ขาดออกซิเจนทำให้ใบหน้าซูเว่ยแดงก่ำเป็นสีม่วง ขาทั้งสองข้างเตะไปมาอยู่กลางอากาศ
"ฉินเฟิง เจ้าอย่าเพิ่งใจร้อน!"
ซูเว่ยเบียดเสียงออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก "เราต่างเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เก็บไว้บ้างเถิด ตระกูลซูไม่ได้ปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีมานัก!"
"ปฏิบัติไม่ดี?"
ฉินเฟิงยิ้ม แต่ในรอยยิ้มนั้น เต็มไปด้วยการเย้ยหยันและความเย็นชาไร้ขอบเขต
"ใช้ข้าเป็นเตาหลอม ขังไว้ ให้ซูชิงเสวี่ยผู้หญิงสารเลวนั้นดูดพลังไปวันยังค่ำ บีบคั้นพลังบำเพ็ญ ดูดกลืนชีวิต เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่า 'ปฏิบัติไม่ดี'?"
เสียงพูดจบลง ฉินเฟิงมือซ้ายงอนิ้วเป็นกรงเล็บ ชี้ไปที่กลางอกซูเว่ย
พลังปราณสีดำมืดหนึ่งสายราวกับงูพิษ เลื้อยเข้าไปในผิวหนังเนื้อของซูเว่ย
"เจ้าทำอะไรข้า?"
ซูเว่ยทั้งตัวสั่นเทิ้ม เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า ฉินเฟิงเพิ่งจะส่งอะไรบางอย่างเข้าไปในร่างของเขา ทำให้กลางอกมีความรู้สึกร้อนผ่าว ๆ!
"วางใจได้ ยังไม่ตายในเร็ว ๆ นี้หรอก"
ฉินเฟิงปล่อยมือ ปล่อยให้ซูเว่ยล้มลงนั่งกับพื้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ "ตรานี้ เรียกว่าตราจุดหัวใจ"
"มันจะไม่ปะทุทันที จะค่อย ๆ เผาผลาญอวัยวะภายในทั้งห้าของเจ้าอย่างช้า ๆ..."
"แต่หากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ยังไม่ได้รับการช่วยเหลือ ก็จะ..."
เขากำนิ้วทั้งห้าลงอย่างฉับพลัน ทำท่าทางระเบิด แล้วพ่นคำหนึ่งออกมาอย่างไม่แยแส
"บูม!"
รูม่านตาซูเว่ยหดเกือบเท่ารูเข็ม วิญญาณแทบจะบินหนีออกจากร่าง!
"ปัง!"
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ซูเว่ยคุกเข่าลงกับพื้นทันที หน้าผากกระแทกพื้นดัง ๆ เสียงดังไม่ขาดสาย
"ฉินเฟิง...ไม่! พี่เฟิง! ท่านเฟิง! ข้าผิดไปแล้ว!"
"ข้าไม่ควรยุ่งเรื่องชาวบ้าน ขอไว้ชีวิตข้าด้วย!"
"ที่ใช้เจ้าเป็นเตาหลอม ล้วนเป็นฝีมือของซูอู๋ชื่อกับซูชิงเสวี่ยพ่อลูกคู่นั้น ข้าไม่เกี่ยวข้องเลย!"
"เจ้า!"
ซูชิงเสวี่ยที่มุมห้องเบิกตากว้าง โกรธจนทั้งตัวสั่น
นางฝันไปไม่ถึงว่าลูกพี่ลูกน้องที่ปกติโอ้อวดอำนาจ จะมีกระดูกอ่อนขนาดนี้
ฉินเฟิงเพียงยิ้มเย็นชา แล้วเดินไปที่โต๊ะด้วยตัวเอง หยิบพู่กันหมึก เขียนชื่อยาสมุนไพรเรียงกันอย่างรวดเร็วบนกระดาษสะอาดแผ่นหนึ่ง
แล้วโยนกระดาษแผ่นนั้นให้ซูเว่ย
"ไปที่หอหมื่นสมบัติ ซื้อยาเหล่านี้กลับมาให้หมด"
"หากเจ้ากลับมาได้ภายในหนึ่งชั่วยาม ข้าจะแก้ตราจุดหัวใจให้เจ้า"
"แต่ เงื่อนไขคือ เจ้าต้องกลับมาให้ได้ภายในหนึ่งชั่วยาม..."
ฉินเฟิงเหลือบมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง น้ำเสียงเยาะเย้ย
ซูเว่ยหยิบกระดาษขึ้นมา กลิ้งเกลือกออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น
"เจ้าคนโง่นี้ กลับปล่อยซูเว่ยออกจากจวน..."
ที่มุมห้อง ซูชิงเสวี่ยในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่นมองเงาหลังซูเว่ยที่โซซัดโซเซหนีไป แววตาลึก ๆ มีความแค้นและความยินดีซ่อนเร้นอยู่เล็กน้อย
ซูเว่ยไปคราวนี้ ก็สามารถแอบไปบอกซูอู๋ชื่อได้อย่างลับ ๆ!
เมื่อซูอู๋ชื่อและผู้เฒ่าทั้งหลายได้รับข่าว ก็ต้องรีบกลับมาทั้งวันทั้งคืน ไอ้เด็กนี่กำลังขุดหลุมฝังตัวเอง ห่างจากความตายไม่ไกลแล้ว!
แต่รอยยิ้มนั้นยังไม่ทันเบ่งบานเต็มที่ ก็แข็งค้างบนใบหน้า
เพราะนางพบว่าดวงตาที่ลึกล้ำไร้ก้นบึ้งของฉินเฟิง กำลังจ้องมองมาที่ตนเองด้วยความเยาะเย้ยและเจตนาร้าย
สายตานั้น เหมือนคนขายเนื้อกำลังมองเนื้อบนเขียง
"เจ้าจะทำอะไร?"
ลางสังหรณ์ร้ายแรงอย่างรุนแรง พลันถาโถมเข้าสู่หัวใจซูชิงเสวี่ย
"ทำอะไร? ก็ทำการหลอมรวมหยินหยางต่อไปสิ..."
ฉินเฟิงยิ้มเหยียด แล้วเดินช้า ๆ เข้าหาซูชิงเสวี่ย "ข้ายังห่างจากการบำเพ็ญเพียรเต็มขั้นอีกก้าวเดียว"
"ยังจะมาอีกหรือ?"
สีหน้าซูชิงเสวี่ยตกใจสุดขีด ร่างกายหดถอยไปด้านหลังสุดแรง "ตอนนี้ข้าเหลือเพียงพลังขั้นสี่แห่งการฝึกปราณ แม้เจ้าจะบีบคั้นข้าจนหมด ก็ไม่อาจช่วยให้เจ้าฝ่าขั้นได้อีก!"
ฉินเฟิงกลับแสดงรอยยิ้มราวกับปีศาจ "ไม่เป็นไร คัมภีร์เทพธรรมาธิปไตยหยินหยางของข้า ไม่เพียงดูดกลืนพลังบำเพ็ญได้ ยังดูดกลืนต้นกำเนิดชีวิตได้อีกด้วย..."
"พลังที่ไม่พอ ก็ใช้พลังชีวิตของเจ้ามาเติมเต็มเถอะ..."
อะไรนะ? ดูดกลืนต้นกำเนิดชีวิต?
นี่มันวิชามารสุดยอดอะไรกัน?
ขนทั่วร่างซูชิงเสวี่ยลุกชัน
แต่ด้วยพลังบำเพ็ญตอนนี้ของนางไม่มีทางต้านทาน ฉินเฟิงก็พุ่งเข้าใกล้แล้ว!
"ฉินเฟิง เจ้าจะตายอย่างทรมาน..."
คำสาปแช่งอันแหลมคมหยุดลงกลางคัน กลายเป็นเสียงสะอื้นที่อัดอั้นและเจ็บปวด