……
ผ่านไปครึ่งเดือนในชั่วพริบตา
เครื่องบินจากประเทศ D ลงจอดอย่างปลอดภัย
รถที่มารอรับขบวนมาถึงหน้าประตู ฉินเจียอิงขึ้นรถแล้วพักสายตา เสิ่นหว่านเยียนมองกู้เยี่ยนจือที่ขึ้นรถคันแรกไป แล้วเธอก็ขึ้นรถตู้ของผู้จัดการส่วนตัว
การเดินทางในครั้งนี้ ใบหน้าของทั้งสามคนล้วนแฝงความเหนื่อยล้า
หลังจากพามารดากลับบ้าน กู้เยี่ยนจือก็ออกเดินทางกลับบ้านตัวเอง
นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นที่เงียบเหงา เขาโทรศัพท์ออกไปหลายสาย จากนั้นขยี้หว่างคิ้วแล้วขึ้นไปพักผ่อนชั้นบน
อาบน้ำเสร็จ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขายื่นมือไปรับ "ฮัลโหล!"
"คุณกู้ครับ สัญญาหย่าส่งไปที่อีเมลของคุณแล้วนะครับ"
"ดี!" กู้เยี่ยนจือตอบ
สวมเพียงเสื้อคลุมนอนตัวหนึ่ง กู้เยี่ยนจือมาที่ห้องอ่านหนังสือ เปิดอีเมล คลิกสัญญาหย่าที่ทนายความส่งมา เขาหรี่ตาอ่านอย่างละเอียด จากนั้นก็ตอบกลับทางโทรศัพท์
"ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้พิมพ์ออกมา"
"คุณกู้ครับ ผมจัดการแทนคุณได้เลยนะครับ..." ทนายความพยายามแนะนำอะไรบางอย่าง
กู้เยี่ยนจือขัดขึ้นอย่างเย็นชา "นี่คือการตัดสินใจของผม"
"ครับ!"
กู้เยี่ยนจือมองดูเวลา แล้วเขาก็ส่งข้อความไปหาซูหว่าน "พรุ่งนี้มาที่บริษัทของผมเพื่อเจรจาเรื่องการหย่า"
ซูหว่านเพิ่งกล่อมลูกสาวให้หลับไป จู่ๆ ก็ได้รับข้อความจากกู้เยี่ยนจือ ในใจเธอรู้สึกโล่งอก จึงตอบกลับไปว่า "ได้ค่ะ"
เธอติดต่อจี้เฟยฟานให้มาอยู่เป็นเพื่อนกับเธอที่บริษัทกู้เยี่ยนจือในวันพรุ่งนี้
ซูหว่านตื่นเต้นจนนอนไม่ค่อยหลับ ไม่คิดว่ากู้เยี่ยนจือจะไม่มีความคิดที่จะรั้งรอให้ยืดเยื้อเลย ตอบตกลงที่จะเจรจาเรื่องหย่าอย่างง่ายดาย หรือว่าเสิ่นหว่านเยียนกำลังกดดันเขาอยู่?