คุยกันไปกว่ายี่สิบนาที ทั้งสองก็ออกจากระเบียง จนกระทั่งห้าทุ่มกว่า ๆ หลี่กั่วกั่วก็ง่วงจนหาวแล้ว
"เฟยเฟย อย่าเฝ้าเลยนะ ห้าทุ่มแล้ว บางทีพวกเขาอาจขึ้นเตียงนอนกันแล้วก็ได้"
เหยาเฟยจินตนาการถึงภาพซูหว่านกับเจียงม่อที่สนิทสนมและหวานซึ้งต่อกัน เธออิจฉาจนอยากจะกัดฟันให้หัก
ในที่สุด เธอก็สตาร์ตรถและขับออกไป
สิบนาทีต่อมา ซูหว่านเดินออกมาส่งเจียงม่อ และกล่าวขอโทษ "ขอโทษนะ คืนนี้อิงอิงไม่รู้เป็นอะไร พันกันเสียเหลือเกิน กว่าจะปล่อยให้คุณไปได้ก็ดึกป่านนี้"
"ไม่เป็นไรครับ อิงอิงน่ารักมาก ผมเองก็ชอบอยู่กับเธอเหมือนกัน" เจียงม่อพูดพลางยิ้มบาง ๆ
"ตอนนี้เธอไม่ได้ไปโรงเรียนแล้ว ก็ยิ่งคึก" ซูหว่านพูดอย่างจนใจ
"คุณกลับไปนอนเป็นเพื่อนเธอเถอะครับ! ผมจะมาใหม่วันหลัง"
หลังจากส่งสายตาจนเจียงม่อจากไป ซูหว่านเพิ่งจะหมุนตัวกลับบ้าน แต่สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
ใต้แสงไฟถนนสีส้ม รถคันนั้นเหมือนสัตว์ร้ายที่หมอบซ่อนอยู่ ไม่ได้เปิดไฟฉุกเฉิน ต่อให้ไม่ได้ดูป้ายทะเบียน ซูหว่านก็รู้ว่ามันคือรถของกู้เยี่ยนจือ
ในรถมีเงาคนจ้องมองมาทางนี้ราง ๆ ซูหว่านกวาดสายตามองอย่างเย็นชา แล้วกลับเข้าบ้าน ปิดประตู
สิบนาทีต่อมา รถของกู้เยี่ยนจือก็ขับออกไป
ตอนเช้ามืด
มีข้อความหนึ่งส่งเข้ามาในกลุ่มของห้องทดลอง เดิมทีพรุ่งนี้เหลียงซือหมิ่นต้องขึ้นพูดบนเวที แต่ตอนนี้เปลี่ยนให้ซูหว่านขึ้นแทน
เหลียงซือหมิ่นแชทส่วนตัวถามซูหว่านก่อน เมื่อแน่ใจว่าซูหว่านพร้อมที่จะขึ้นเวทีในวันรุ่งขึ้น เธอจึงส่งข้อความในกลุ่มใหญ่