ตอนนี้ซีวหยวนจือเพิ่งมีเวลาสำรวจรูปร่างหน้าตาของร่างที่เธอมาอาศัยอยู่ในโลกนี้
คนในกระจกเมื่อพิจารณาดูดี ๆ แล้ว มีใบหน้าคล้ายกับเธอคนเดิมอยู่ไม่น้อย เพียงเปลี่ยนรายละเอียดเล็กน้อยไม่กี่จุด ก็ทำให้ทั้งคนดูแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง
อย่างแรกคือโครงกระดูก เดิมทีเธอก็เป็นคนโครงร่างเล็กอยู่แล้ว แต่ร่างนี้กลับเล็กยิ่งกว่า ทำให้ดูบอบบางเป็นพิเศษ สูงราว 168 เซนติเมตร ทว่าสัดส่วนร่างกายดีเหลือเกิน
แต่ซีวหยวนจือไม่คิดเลยว่าร่างเดิมจะผอมขนาดนี้แล้วยังไม่แห้งเหี่ยว ของที่ควรมีล้วนมีครบ
ผิวขาวราวเครื่องเคลือบจนแทบโปร่งแสง ไม่มีเลือดฝาดแม้แต่น้อย พอมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ใต้ผิวได้อยู่บ้าง แนวกรามเรียวละมุน ลำคอบางเสียจนดูราวกับออกแรงเพียงนิดเดียวก็หักได้
คิ้วบางจางคล้ายภูเขาไกลที่ถูกหมอกปกคลุม หางคิ้วทอดลงเล็กน้อย ยิ่งขับให้ดูอ่อนแอขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
ดวงตาคู่นั้นงดงามอย่างยิ่ง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ใต้ตาซ้ายมีไฝแดงเม็ดเล็ก รูม่านตาสีอ่อน ดูเหมือนมีม่านน้ำคลออยู่เสมอ คล้ายเศร้าก็ไม่ใช่ ไม่เศร้าก็ไม่เชิง ชวนให้รู้สึกแตกสลายอย่างเป็นธรรมชาติ
เส้นผมดุจน้ำตกปล่อยสยายลงด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ มีปอยผมสองสามเส้นทิ้งตัวระข้างแก้ม ทั้งคนดูราวกับดอกไม้ที่ผลิบานบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ งดงาม แต่แตะเพียงนิดก็แตกสลาย
รอบกายแผ่กลิ่นอายอ่อนแอเปราะบางชวนให้คนเอ็นดู ทว่าด้วยใบหน้าที่งดงามประณีตเกินไปและท่าทีห่างเหิน จึงทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ง่าย ๆ
ซีวหยวนจือนึกถึงภาพที่เห็นคร่าว ๆ เมื่อครู่ แล้ววิเคราะห์นิสัยของทุกคนอย่างสุขุมอยู่ในใจ
บางทีอาจเป็นเพราะอาชีพเดิม เธอจึงเคยชินกับการชำแหละคนทุกคน วิเคราะห์ความคิดภายในใจและจุดอ่อนของพวกเขา