เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซีวหยวนจือตื่นแต่เช้า เสื้อเชิ้ตสีขาวสอดเข้าไปในขอบกางเกงสีดำ ผมดำขลับหนาดกถักเป็นเปียหนาสองข้าง ทิ้งตัวลงมาบนอกอย่างเรียบร้อย ก่อนจะตามพี่ใหญ่ซีซิ่วหยวนไปที่หน่วยงานเพื่อรายงานตัว
ยุคนี้คนที่นั่งทำงานอยู่ในหน่วยงานราชการสิบคนมีถึงแปดคนที่เกี่ยวดองเป็นญาติกัน พอพบหน้ากันทุกคนก็ยิ้มแย้ม มีไมตรีต่อกัน ไม่มีใครคิดหาเรื่องใคร
ซีซิ่วหยวนไม่อ้อมค้อม พาเธอตรงไปยังหน้าห้องทำงานของหัวหน้าหวังแห่งแผนกการเงิน
ประตูแง้มอยู่ หัวหน้าหวังอายุสี่สิบสามปี ดูแลตัวเองจนผิวพรรณขาวสะอาด ดูมีฐานะ กำลังถือแก้วเคลือบจิบชาอย่างสบายอารมณ์
พอได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็วางแก้วลงอย่างไม่รีบร้อน ก่อนลากเสียงยาวเอ่ยว่า “เข้ามา”
เมื่อเห็นชัดว่าผู้มาเยือนเป็นใคร สีหน้าสบายอารมณ์ก็เลือนหายไปในพริบตา เขาผุดลุกจากเก้าอี้ราวกับติดสปริง รอยยิ้มปรากฏเต็มใบหน้า
“โอ้ ลมอะไรพัดหัวหน้าซีมาถึงที่นี่ได้ล่ะครับ?”
รอยยิ้มของซีซิ่วหยวนก็พอดิบพอดี ไม่ดูสนิทสนมเกินไป และไม่ทำให้รู้สึกห่างเหิน
“ใคร ๆ ก็ว่าหัวหน้าหวังเก็บชาดี ๆ ไว้ที่นี่ จมูกผมไว ได้กลิ่นแล้วก็เลยตามมา หัวหน้าหวังคงไม่ถือที่ผมมารบกวนกะทันหันหรอกนะ?”
หัวหน้าหวังเข้าใจแจ่มแจ้งอยู่แก่ใจ หัวหน้าซีรองตรงหน้าอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ที่สุด มีคนมากมายอยากผูกไมตรีด้วยแต่ยังไม่มีโอกาส วันนี้กลับเป็นฝ่ายมาหาเขาถึงที่ คงเป็นเพราะน้องสาวที่เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายคนนั้น
เขาจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร สายตาจึงเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เด็กสาวแสนสวยซึ่งยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังซีซิ่วหยวน