พอกลับถึงบ้าน ซีซิ่วหยวนก็จอดรถ ซีวหยวนจือเดินเข้าไปในห้องรับแขกก่อน พอเห็นซีหวยเชียนก็อดแปลกใจไม่ได้
“พี่สาม ทำไมยังอยู่บ้านล่ะ?”
ซีหวยเชียนถือหนังสืออยู่ในมือ พอได้ยินก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า เอ่ยว่า
“กว่าพี่จะได้พักสักสองวัน เจ้าไม่เห็นพี่อยู่ว่าง ๆ แล้วขัดตาหรือไง?”
ซีวหยวนจือยิ้มพลางขยับเข้าไปหา
“โธ่ หนูแค่ดีใจมากไปหน่อย พี่สามคราวนี้จะอยู่ได้กี่วันคะ?”
ซีหวยเชียนรู้สึกว่าโซฟาข้างตัวทรุดลง จึงเหลือบมองซีวหยวนจือ
“พรุ่งนี้ก็ไปแล้ว”
พูดจบก็ยกมุมปาก เอ่ยแซวอย่างขบขัน
“คราวนี้พอใจแล้วใช่ไหม พรุ่งนี้พี่ก็ต้องกลับไปทำงานหามรุ่งหามค่ำอีกแล้ว”
พอได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มระหว่างคิ้วและดวงตาของซีวหยวนจือก็จางลงอยู่หลายส่วน ตอนนี้ซีหวยเชียนเข้าทำงานในหน่วยงานลับ วันหยุดมีน้อยจนน่าสงสาร คราวนี้ที่ได้ออกมาคงเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเจียงจิ้งหาง ทำให้เขาเป็นห่วงจนวางใจไม่ลง อาจารย์จึงอนุญาตให้ลา
“ก็ได้ค่ะ คราวหน้าพี่กลับมา หนูคงแต่งงานไปแล้วกระมัง”
พอได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าซีหวยเชียนก็จางลงเช่นกัน เขาเหลือบมองซีวหยวนจือที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ แล้วไม่พูดอะไรต่อ
ตอนนั้นเอง ซีซู่ฮั่นวัยสามขวบก็วิ่งเข้ามาด้วยขาสั้น ๆ ในมือถือปืนของเล่น ตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ พอเห็นซีวหยวนจือก็ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ
“อาเล็ก!”
ซีวหยวนจือมองเจ้าก้อนแป้งที่พุ่งเข้ามาหา ยิ้มพลางกางแขนรับเจ้าก้อนน้อยมากอดไว้ในอ้อมอก
อวี้หมิงจูเดินตามหลังเจ้าก้อนน้อยมา มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน