ซีวหยวนจือยกมือขึ้นแตะแหวนหยกเบา ๆ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ในดวงตาเผยความอ่อนโยนและความเข้าใจอย่างถึงที่สุด น้ำเสียงเจือสะอื้น
“ฉันรู้ความรู้สึกของพี่ ฉันเข้าใจทุกอย่าง เพียงแต่วาสนาของเราสองคนมาถึงปลายทางแล้ว จะฝืนกันไปก็ไม่ได้”
พูดจบเธอก็เงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยดวงตาพร่าพรายด้วยน้ำตา น้ำเสียงแหลกสลาย ทั้งไม่ยินยอมและจนปัญญา
“พี่จิ้งหาง ความผูกพันของเรากว่าสิบปี ฉันตัดใจไม่ได้…ตัดใจไม่ได้จริง ๆ แต่สถานการณ์ตอนนี้…”
พูดถึงตรงนี้ หยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาของซีวหยวนจือมาโดยตลอดก็ร่วงลงมาในที่สุด หยดลงบนหลังมือของเจียงจิ้งหางที่กำมือเธออยู่พอดี
“เมื่อวานแม่บอกให้ฉันไปรายงานตัวเริ่มงานพรุ่งนี้”
ซีวหยวนจือสะอื้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “แต่แม่ก็บอกว่าแค่มีงานทำอย่างเดียว ยังรับประกันไม่ได้เต็มร้อยว่าฉันจะไม่ถูกพัวพันให้ต้องไปการลงชนบท”