พ่อตระกูลหลินมองหลินเถาฮัวที่เชิดคางสูงและหันศอกไปทางคนนอก ก่อนขมวดคิ้วตัดบทคำบ่นของสะใภ้คนใหญ่ตระกูลหลิน
“พอได้แล้ว ตั้งแต่เมื่อไรที่ข้าพูดแล้วมีสิทธิ์ให้เจ้าแทรก? เรื่องแต่งงานของน้องสาวคนที่สี่พรุ่งนี้ พวกเจ้าไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามายุ่ง ถ้างานแต่งนี้พังขึ้นมา ไม่ต้องรอให้น้องสาวคนที่สี่เปิดปาก ข้าจะเป็นคนตัดสินใจแยกพวกเจ้าออกไปเอง!”
คำพูดนี้ค่อนข้างหนัก แม่ตระกูลหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังอดขมวดคิ้วไม่ได้ ทว่าเพราะพ่อตระกูลหลินมีอำนาจเด็ดขาดในบ้าน จึงไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ
หลินเถาฮัวฟังแล้วรู้สึกว่าพ่อตระกูลหลินยังมีความรักของผู้เป็นพ่อให้นางอยู่บ้าง เมื่อเห็นแก่ที่เมื่อครู่เขาช่วยพูดปกป้องนาง พรุ่งนี้นางจะให้เขาห้าร้อย ให้เขาได้เสวยสุขบ้าง ส่วนสะใภ้คนใหญ่กับสะใภ้คนรองที่เห็นแก่ผลประโยชน์สองคนนั้นก็ช่างเถอะ นางไม่อยากสนใจพวกนั้นเลย
เช้าวันต่อมา คนในตระกูลหลินตื่นกันแต่เช้าตรู่ พ่อตระกูลหลินกับแม่ตระกูลหลินถึงกับลางานครึ่งวันอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เพื่อรอตระกูลเจียงมาเยือน
ทุกคนในตระกูลหลินสวมเสื้อผ้าที่คิดว่าดูดีที่สุดออกมาต้อนรับตระกูลเจียง
พ่อตระกูลเจียง แม่ตระกูลเจียง และเจียงจิ้งหางเพิ่งเดินเข้ามาใกล้บริเวณนี้ ก็เห็นหลินเถาฮัวยืนรออยู่ตรงปากตรอก
หลินเถาฮัวมองเจียงจิ้งหางที่สีหน้าไร้อารมณ์ด้วยท่าทางเขินอาย รู้สึกว่าเวลานี้ตนเองช่างมีความสุขเหลือเกิน
เจียงจิ้งหางไม่ได้สังเกตอารมณ์ของหลินเถาฮัวแม้แต่น้อย ระหว่างทางเขาเดินตามนางไปยังบ้านพักพนักงาน รู้สึกเหมือนถูกจับมาให้คนดูเป็นลิง ทำเอาอึดอัดใจอย่างยิ่ง
พ่อตระกูลเจียงกับแม่ตระกูลเจียงก็ไม่ต่างกัน รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าแทบจะประคองไว้ไม่อยู่ พอคิดถึงความอัปยศที่หลินเถาฮัวมอบให้พวกเขา ก็ยากจะยิ้มออกมาอย่างจริงใจ